اورمزدان

روز اول

2012-01-09T07:30:00.000-08:00

روز اولش گذشت، بقیه ش هم می یاد و می ره و من بیش از پیش زندگی رو نفس می کشم. فرق تو با دیگران اینه که تو هرگز نیومده بودی که بری.
آرومم ... غمگینم ... سردم ... اما روزنه هایی از نور از دور بهم چشمک می زنن.
گریه هامو دیشب - برای اولین بار - زیر دوش کردم و باقی مونده ش رو سپردم به بالشم. صبح، پاشدم و به خودم تابیدم. بهت فکر نکردم. سعی کردم اصلن بهت فکر نکنم. و جلوت رو هم نگرفتم. گذاشتم جریان داشته باشی تا هر جا که می خوای در من.
بمون! تا هر وقت که می خوای!

آغوش و انسان

2012-01-08T16:14:00.000-08:00

پنج سال! پنج سال زمان کمی نبود! یک ششم عمر رفتم بود که به درختها عشق ورزیده بودم! با اومدن تو، دوباره متولد شدم. خود ِ تازه ای رو در خودم کشف کردم. اتفاق، چنان ساده بود که حتا شاید خود تو هم باورت نشه که چطور چنان اتفاقی می تونه عشقی بزرگ متولد کنه؛ اما می بینی که بود!
اصلن چی شد که برگشتم اینجا؟ خونه ای که ترکش کرده بودم و بعد از ماهها تنها چند روایت بیرونی رو توش مرور کرده بودم.
بعد از درک واقعیتی که از دید تو اون قدر واضح بود که حرفی ازش نزنی، بعد از هجوم حس از دست دادنت، زندگی در من به کما رفت. من وقتی برای این حادثه ی سهمگین ندارم. خودم رو کول می کنم و می برم.
حالا آوردمش اینجا. خود ِ در کما رفته م رو. آوردمش تو خونه ای که بعد از تجربه های سخیف رهاش کرده بودم. باید اینجا رو آب و جارو می کردم. ماههاست که بنا دارم این کارو بکنم و انگار حالا وقتشه. حالا که باید از تنم کار بکشم ... عرق کنم ... بو بگیرم ... فراموش کنم ...
به کما که رفتم، مامان باجی اومد. تو خونه ی بچگی هام سه تا چاه نفت پیدا کرده بودن و من نمی ذاشتم به خاطر نفت، اونجا رو خراب کنن! خیلی بد بود ... خیلی بد بود ...
مامان کنارم بود. صدام کرد گفت مامان باجی رفته خرید، بیا بریم ببینیم چرا دیر کرده. در کوچه رو که باز کردم، دیدم داره از تو کیفش کلید در میاره درو باز کنه، و حدود دویست سیصد کیلو آجیل چهار مغز خریده، تو کیسه های جدا جدا. مثل همیشه، شگفت زده م کرده بود. و مثل همیشه برای این که جلومو بگیره که نگم "چه خبره آخه مامان باجی؟ مث یک کیلو زعفرون خریدنت آخه اییییین همه آجیل" ... پسته های تو مشتش رو ریخت تو دست من و مامان. گفت بخورید؟ آخه بخورید ببینید چه طعمی داره؟ حق می دید بهم که این قدر خریدم ... و راست می گفت: ینی من و مامان فقط داشتیم پسته می شکستیم و می خوردیم و چه طعمی ...
پاشدم زیر کتری رو روشن کردم و بعد اومدم سراغ تو. باید باهات حرف می زدم تا بعدن خودم رو متهم نکنم به زندگی انتزاعی ... عشق انتزاعی ... شکست عشقی انتزاعی ... مرگ انتزاعی ...
درست فهمیده بودم. تنم، کلمه هام، و حادثه های کوچیک همیشگی زندگی م بهم دروغ نگفته بودن.
از سوختگی و تاول های عجیب و در حال رشد بگیر تا شعرهایی که نوشته می شد و منو به صبوری و وسعت فرا می خوند ...
وقت پایان بود آیا؟
نمی دونم ... هنوز هیچی نمی دونم ... فقط اینو می دونم که بعد از کوه و خدا، آغوش و انسان رو شناختم. و هر چه بین این دو عشق بود، جز نفس کشیدن برای درخت، همه ش هیچ بود!
آغوشت رو باز کن و در برم بگیر! حالا برای پنهان شدن از تنهایی، حتا غاری جز تو ندارم!

به لبخند دوباره ات مومنم

2011-12-21T02:05:00.000-08:00

تو را درد می کشم و به پهنه ی قلبم ذره ذره ات را گریه می کنم. من و تو به یک سندرم مبتلاییم و ژنتیک مزخرف ترین علم دنیاست! راستی من به جای یک چشمم یا تو، به جای هر دو پایم یا تو، به جای دست هایم یا تو ... اصلن چه سوال بیهوده ای ست! معلوم است که یا تو!
دلم می خواهد مثل آن صبح بچگی هایم زمان بایستد و من از آن بپرم بیرون اما حقیقت این است که من دیگر بچه نیستم و راه خودخواسته را باید به پایان ببرم و تو به اندازه ای مثل منی، که حتا لازم نیست ضمیر جمع به کار ببرم. باید آن چرا را، باید آن 209 ترانه ای را که از لب نمی افتد، چهارخانه و راه راه زرد و سیاه و روشن، نوجوانی ِ پرتاب شده ام را به نمی دانم کجا، قار قار کلاغ های همیشه ... تا کشف این ها حق ندارم بمیرم! مثل روزی که گفتند زنده نمی مانی و همه ی من بودی و گناهم تنها عشقی بود که به تو داشتم، به لبخند دوباره ات مومنم!
بگذار بشکافد! خون بزند بیرون! فواره کند اصلن! توی تابوت دراز کشیدن و زنده زنده کرم شدن انتخاب خوبی نیست!

یلدا و گلوله های اتفاقی ِ حق به جانب

2011-12-19T16:39:00.000-08:00

یلدا دارد می آید و خیلی مشتاقم با هم گپی بزنیم. از زن و زندگی و عشق بگوییم. انواع هر کدام را کالبدشکافی کنیم، تجربه هایمان را برای هم مرور کنیم.
یلدا دارد می آید و امسال نمی خواهم بپذیرم که عده ای – اغلب فامیل – بلندترین شب سال را جمع می شوند به خوردن هندوانه و انار و آجیل و شام مفصل و فال حافظ و یاد آوری رسوم مترقی ایرانیان باستان و ...
یلدا دارد می آید و من زنی کرد را منتظرم که هفته ی پیش رفت! برده شد! کشته شد! و چشم به راهش هستم که - دست کم - بیاید به خیالم و برایم تعریف کند از عشق ممنوع؛ که چه شد؟ که آن گلوله های اتفاقی ... آن گلوله های سهوی ... آن گلوله های خشم ... آن گلوله های سرکوبگر ِ زیاده خواه ... آن گلوله های حق به جانب ... آن گلوله های ... آآآه!
چشمم را وقت آه کشیدن می بندم، تلنگری شوخ می خورد به بازویم، چشم باز می کنم، شمامه را می بینم، با همان گونه های گلگون ِ آن صبح ابری، در دادسرای ارومیه، با همان چشمهای مستی که برق می زد هنوز، پای چاله ی سنگسار با همان چادر ِ کدر ِ زندان.
زنی از روستایی حوالی نقده، که بهای عشق ممنوعش، سلاخی "مراد"ش و تا پای مرگ رفتن خودش بود توسط شوهر و برادرش، و هم سالها انتظار برای سنگسار. یعنی هنوز منتظر است؟
آه ِ بعدی مرا می برد جلفا. خانه ی حاجیه. خانه ی قدیمی ِ حاجیه. زن ترکی که شوهرش جانش را گذاشت پای قمار و اعتیاد و نارفیقی، و جان حاجیه هم داشت می شد پاسوز ِ دامی که نارفیق برای جهیدن از قصاص و اعدام برایش پهن کرد: تبانی در قتل به خاطر عشق ممنوع! و حاجیه، زن روستایی ترک، که فارسی نمی دانست، از ترس و خجالت، هر چه قاضی پرسیده بود، با لهجه ی شیرینش گفته بود: "بَعلی"! غافل که یکی از سوال های قاضی این بود که "آیا تو زنا کرده ای؟" ... بعدها حاجیه در زندان خواندن و نوشتن یاد گرفته بود، فارسی یاد گرفته بود، قانون را خوانده بود، کنوانسیون های بین المللی را مطالعه کرده بود، و شده بود زنی دیگر! تجدید نظر خواسته بود و ایستاده بود و "نه" گفته بود و زندگی را به دست آورده بود.
نوبت ایران است حالا. همان دختر بختیاری که به اجبار به عقد پسر عمویش درآمده بود. چندی از زندگی مشترکشان نمی گذشت که شوهر، دیگر ماه به ماه هم خانه نمی آمد و او مانده بود و پسر 9 ساله اش. آشنایی با پسر همسایه او را به عشقی پنهانی کشانده بود و گپ تلفنی و نامه نگاری و دیدار و ... شوهر از راه رسیده بود و ... پنج سال زندان و سنگسار، سزای عشق ممنوع و عواقب آن؛ گو دادگاه اسمش را بگذارد معاونت در قتل و رابطه ی نامشروع ...
مکرمه و محبوبه و پریسا و کبری و خیریه و فاطمه و ... از کدامشان بگویم؟ کداممان؟
زن سوزی، زن ستیزی، زن کشی ...
یلدا بیا! یلدا بیا بنشین همینجا گپ بزنیم. از زندگی و خواستن بگوییم و از خواستن ِ زندگی. از زنانگی بگوییم. از عشق بگوییم. اینها همه ممنوع است؟ خب از ممنوعیت بگوییم. ما همه عمر منع شده ایم، بیا از ممنوعیت بگوییم.
امشب، بلندترین و تاریک ترین شب سال است، نه مثل گیسوی رودابه! مثل سرنوشت ما! وقت کم نمی آوریم! بیا بیا برایم بگو، از آن گلوله های اتفاقی ِ حق به جانب ... گلوله های سرکش ... گلوله های خشونت ... سرکوب ... مرگ ...
واقعیت این است که تو مرده ای؛ اما حقیقت، لبخند توست که زندگی را به هزار زبان در سخن است ...

منابع مورد توجه این نوشتار:

www.akhbar-rooz.com/article.jsp?essayId=5555

www.akhbar-rooz.com/news.jsp?essayId=42381

مادربزرگ مادرم به گردن آلیا المهدی حق پیشکسوتی دارد

2011-11-21T06:48:00.000-08:00

روستای ما در آذربایجان یک آبگرم دارد در دل کوه، مثل یک استخر رو باز. صبح زود و عصر به بعد، نوبت مردانه است و میان روز، زنانه.
حالا که دیگر کاربرد گردشگری دارد، اما داستانی که می خواهم نقل کنم، مربوط به زمانی ست که شالگون ِ ما آب نداشت و ظرف ها سر چشمه ها شسته می شد و لباس ها وقتی زنها می رفتند حمام کنند، اغلب در همین آبگرم که ما بهش می گوییم: ایستی سو
خدابیامرزد مادربزرگ ِ مادرم را. هم سن و سال "...عالیا المهدی" بود که شوهرش مرد و ننه ماند با چهار تا بچه. بیش از صد سال عمر کرد و تا آخر عمر هم شوهر نکرد. خیلی هم مذهبی خفن بود! آن قدر که می تواند تا نسل ها شفاعت ما را هم بکند در آن دنیا!
القصه! روزی در همان جوانی ها که ننه با همراه گروهی از زنان ده رفته بود ایستی سو. زنها در دل کوه داشتند حمام می کردند و رخت می شستند که می فهمند چند مرد یواشکی ایستاده اند به تماشا. زنها جیغ می زنند و لباس چرک ها را به سر و تن خود می کنند و ...
ننه جان من آرام بلند می شود، همچنان که مثل "عالیا" کاملن لخت بوده، شانه ها را عقب می دهد و در بلندی بالای ایستی سو می ایستد و بلند و شمرده می گوید:
باخون! باخون ... (فارسی اش را می نویسم) نگاه کنید! نگاه کنید! این بدن یک زن است که می خواهید پنهانی نگاهش کنید و حالی به حالی بشوید! خیلی لذت می برید که این زنها جیغ می زنند؟ جرئت کنید و مرد باشید! بیایید نزدیک تر و خوب نگاه کنید! این بدن برهنه ی یک زن جوان است ...
خلاصه که خواستم بگویم مادربزرگ مادر من به گردن آلیا حق پیشکسوتی دارد و به قول فرناز فراموش نمی کنم که او بوده که حالا من با این همه سرکوب و خفقان برای خودم حق بودن و آزادی قائلم.
من که هیچ! بسیاری از زنهای فامیل من که اغلب بسیار هم با حجاب هستند، بعد از این همه سال او را تحسین می کنند و به وجودش افتخار
و همچنین خواستم بگویم - جای دور نمی روم! همین در تاریخ خانوادگی من - یک نفر می شود ننه! با آن جسارت و سرسختی و خلوص و پاکی و آزادگی اش! همه ی مان هم به او افتخار می کنیم، هر چند شاید جرئت نکنیم کاری را که کرد، تکرار کنیم!

به دنیای ستمگر هنوزم می شه خندید (به یاد بهاره علوی)

2011-09-26T06:04:00.000-07:00

این یادداشت را دارم حدود سه ماه دیر می نویسم و حیفم می آید که فعل هایش ماضی ست. حس و حالش هم حتمن تحت تاثیر مرور زمان قرار گرفته است. آن روز حال دیگری داشتم:
از خانه که بیرون می روم، روسری ام قِرَش می گیرد. روی سرم وا نمی ایستد. آن روز خیلی بیشتر قِرَش گرفته بود.
کله ی صبح کوچه خلوت بود و روسری ام خواب آلود، لم داده بود دور گردنم. ماشین که راه افتاد، باد هم قلقلکش می داد.
سفر که می کنم، دوست دارم با ماشین بروم، به شرط این که خودم رانندگی نکنم و کنار دست راننده بنشینم. موسیقی که پخش می شود، بی که خواسته باشمش، دلخواهم باشد و من غرق شوم در حاشیه ی دل انگیز جاده که از قضا هر نوع طبیعتی باشد، برایم دل انگیز است.
آن روز روسری ام که هیچ، خودم هم روی صندلی بند نمی شدم. شاد و شنگول نبودم، جوری بودم که تا آن زمان نبودم. تمام مسیر را با بهاره رقصیدیم. یک جاهایی هم روسری های قرتی مان را به دست گرفتیم و کوردی رقصیدیم. با هم حرفی نمی زدیم. بازیگوشانه نگاه هم می کردیم، لبخند می زدیم، و انگار که تبانی کرده باشیم، کاملن هماهنگ بودیم. رقص هایمان اصلن حساب و کتاب نداشت، مگر آنجا که کوردی می رقصیدیم که بهاره از رقص من خنده اش می گرفت و گاهی سعی می کرد فنونی را یادم بدهد.
چه شد که یاد تو افتادم، نفهمیدم؛ غرق شده بودم انگار در نم نم بارانی که هر از گاهی در چله ی تابستان می زد به شیشه و دست راست همیشه بیرون از پنجره ی من. در خودم جا نمی شدم. می خواستم در ِ ماشین را باز کنم و پرواز کنم به سمت ِ تو. اصلن نشنیده بودم که به قول کودکم "بانو حمیرا" می خواند: "تویی خوب ِ من و خواب ِ من و عشق ِ محالم" ... که بهاره دستم را کشید و دوان دوان مرا در کوهپایه های حوالی زنجان دنبال ِ خودش برد و رقصان لب خوانی می کرد: "به دنیای ستمگر هنوزم می شه خندید هنوزم می شه خندید" ...
چه ام شده بود؟ تهران را بی که بدانم تا زنجان با بهاره رقصیده بودم. باد موهایمان را پریشان کرده بود و ما با حلقه اشک هایمان در چشم، خندیده بودیم و به هم مهربانی بخشیده بودیم.
تازه آنجا بود که برایم واقعی شده بود. من که هرگز از صدای بانو حمیرا خوشم نمی آمد، از زنجان تا تبریز را یک بند به همین ترانه اش گوش کرده بودم و چنان رقصیده بودم که انگار در طول آن جاده هیچ کس نیست جز من و او.
و این طوری بود بهاره، دخترکی که هرگز ندیدمش، شد یکی از زن های زندگی ام.

شکسپیر و کروکودیل

2011-09-25T05:30:00.000-07:00

نیستی اگر
اوکی!
نباش
من به ذات ِ انتخاب
احترام می گزارم
و به یک نفس درکشیدن ِ درد
عادت دارم
شکسپیر تحملش قد ِ تاریخ است
کروکودیل اما
تکلیف ِ دلش را در ما قبل تاریخ جا گذاشته است

سین لام شین

پی نوشت: از این به بعد اینجا شعر می نویسم و باقی ِ خودم را. یک پست هم بدهکارم به این وبلاگ

2011-07-30T01:32:00.000-07:00

شروع کردن کار سختیه، نه به اندازه ی دوباره شروع کردن

سمندر

2011-07-20T05:31:00.000-07:00

با همه ی وجود احساس می کنم یک سمندرم.
دلم می خواد برم بیابون، یا کوه های کم ارتفاع کویری، یه دونه شون رو پیدا کنم و با همه ی وجود بغلش کنم. دلم می خواد بهش بگم چقدر می فهممش و چقدر احساس یگانگی دارم باهاش.
و ازش بخوام بهم یاد بده وقتی حس ناامنی دارم، چطوری باید استتار کنم.

گردگیری

2011-07-13T17:42:00.001-07:00

بر سر آنم که یه گردگیری ای بکنم اینجا رو

پیشمرگ

2010-05-11T15:05:00.000-07:00

چقدر زخم زنده ی قدیمی ِ قلبم درد می کند وقتی فکر می کنم به آن "چرا"ی بی پاسخ. همه ی ابرهای خیال را از بالای سرم پاک می کنم با دست. دوباره شکل می گیرد. دوباره پاک می کنم و دوباره و دوباره ...
غصه نمی خورم اما. همه چیز روزی تمام می شود اینطور که می گویند. می ترسم اما از اینکه از آفرینش، چیزی نماند جز یک زخم زنده ی قدیمی.
دارم برای همیشه از چشمانت محو می شوم. و این هیچ نیست جز آنچه تو خواستی ام. و نمی دانم این خواستن از آن دل رئوفت برخاست - آن دلی که هرگز، ه ر گ ز، رأفتی برای من که خودت بودم نداشت؟ یا از آن وجدان بیدارت که خواب ابدی روح مرا رقم زد؟
دارم برای همیشه محو می شوم از چشمانت. و چه خام خیال باز دیدنت را در این لحظه های پایانی در دل می پرورم؛ حتا اگر در پشت چراغ قرمزی در گوشه ای از تهران ِ بی در و پیکر.
راستی! گفته امت؟ از کنار آن در زرد رنگ که ناگهان به رنگ ابرهای بی باران تلخ درآمد، هر بار که می گذرم زخم زنده ی قدیمی قلبم چطور نمکسود می شود بی که مرهمی؟ دیگر آن هم خاطره می شود برایم؛ درست مثل من که برای تو.
دارم از چشمانت محو می شوم، و تو پیش بینی کرده ای. پروازی در کار نیست اما. یادت باشد! بی که پروانه شوم، پیشمرگ ابریشم شدم.
بگذار این روزها که وظیفه دارم به روی همه ی جهان بخندم، سر بر شانه ی مانیتور تو بگذارم و گریه کنم، حتا خاموش باشد اگر در این نیمه شب.
دارم برای همیشه از چشمانت محو می شوم؛ هرچند تو "آنها" نشدی و گویا خیال "آنها" شدنت نیست.

باز هم اعدام

2010-05-08T23:52:00.000-07:00

صبح است. بیدار می شوم. لبخند می زنم هوا حتا اگر ابری ست و بی باران. لبخند می زنم تا دنیا به رویم بخندد. صبحانه ای و بعد بازی کودکانه. و خنده ی مستانه ی کودکانم و گزارش مستقیم فوتبال من.
چشمم گاهی در میان خنده ها به سمت مانیتور می چرخد به هوای تازه ها: "اعدام پنج نفر از جمله فرزاد کمانگر"
خنده می خشکد. یخ می زنم. داغ می شوم. اشک می ریزم. و کودکانم باز امروز بی قرارتر از هر روز.
کدام لبخند؟ کدام مستی؟ کدام شوق؟ وقتی هر روز اعدام می شوم. امروز پنج بار.

اخبار مرتبط:
فرزاد کمانگر و شیرین علم را به اسم تروریست اعدام کردند.

هی! تو!

2010-05-03T05:07:00.000-07:00

شکیبایی، آرامش، سکوت، تنهایی، لبخند حقیقی.
اینا رو واقعن لازم دارم. هی! تو! ازت کاری بر میاد؟

پی نوشت (این برای مرور خودم در فرداهاست. شما نخونین): احساس می کنم حنجره م داره خونریزی می کنه. احساس می کنم زخم بد بزرگی تو یه بخش از سیستم تنفسیم ایجاد شده. احساس می کنم بخشی از تارهای صوتیم آسیب دیده. تنم می لرزه و تپش قلب دارم و سوزش در پایین کتف چپم. و سردردی به بزرگی خود خدا. چشمام تار می بینه و دارم بالا میارم.
کاش بچه ها همچنان تو اتاقشون بازی کنن و بیرون نیان. حالم به هم می خوره از خودم وقتی دلهره بهشون می دم جای عشق.

...

2010-05-02T03:15:00.000-07:00

پنجره باز
چراغ روشن
سبز
- لبخند و موی پریشان
- کوه و شقایق
- عطش اژی دهاک و طمع خون بخارآلود از تازگی و مغز گرم دو جوان
- دماوند با کلاهی از برف
- سکوت
- سکوت
امروز هم خاطره می شود
بی که زیستنی در کار باشد

مردِ مردانه، به زن بگو چرا؟

2010-04-29T12:46:00.000-07:00

وقتی هشت سالم بود، تو یه غروب سرد زمستونی تو روزهای آتش و دود جنگ ایران - عراق، رفتم سر کوچه نون بگیرم. صف طولانی بود و حدود دو ساعتی واسه گرفتن دو سه تا نون معطل شدم. سردم بود و می لرزیدم. مرد مهربان همسایه نگاهی بهم کرد و گفت: پس اون داداش نامردت کو که تو مجبور شدی تو این سرما بیای نونوایی؟
کودکی م نذاشت بگم ما نوبتی میایم نونوایی و امروز نوبت منه.
وقتی تو روزهای نوجوانی در یکی از روزای امتحان، سرویس مدرسه نیومده بود و مجبور شدیم با دوستم ندا، با مینی بوس بیایم خونه و دو تا پسرِ یکی دو سال بزرگتر از ما بهمون گیر دادن و سعی کردن باهامون دوس شن و بعد هم که فاز ندادیم، چند ایستگاه قبل از ما پیاده شدن و رفتن و بعد، یه جوجه بسیجی، گیر داد بهمون که پدرتون رو درمیارم! سر سنگین لباس می پوشین که راحت تر با پسرای عوضی لاس بزنین؟؛ نگو خودش می خواسته پا پیش بذاره و خورده تو دیوار؛ ترس شکستن حرمت خانواده ی سنتی - مذهبیم تو محل، نگذاشت بزنم تو دهنش.
وقتی رفتم دانشگاه، برای اینکه هیچ آتویی ندم دست هیچ کس، و در عین حال بتونم آزادی محدودی داشته باشم و دیوار سنگی تفکیک دختر - پسر رو بشکنم و با هم کلاسی های دختر و پسرم دوست باشم، "زن" رو در خودم کشتم و مردی شدم در لباس زنانه. بااین تیر، دو نشون زدم: اول اینکه کسی از دفتر فرهنگی دانشگاه و بسیج و حراست، نمی تونست به من بگه بالای چشمت ابروئه. از طرفی هیچ وقت پسری هوس نمی کرد سر به سرم بذاره. یا دیگه جذابیتی نداشتم براش، یا اینکه از برخورد متقابلم می ترسید. و توجه کنید برای به دست آوردن - تنها - اندکی از فضای عمومی مردانه، من "زن" رو در خودم کشته بودم.
وقتی شدم روزنامه نگار و بعد از چند سال جایگاه خوبی در کادر خبری گرفتم، یه بار مدیر مافوقم که آقای متشخصی بود، بهم گفت: ببین! من به لیاقت تو ایمان دارم، اما قبول کن که برای فلانی و فلانی (از مردانی که من مدیرشون بودم) سخته زیر دست یه زن کار کنن. واسه همین هر کاری می کنن تا بکوبنت زمین. درکشون کن و سر به سرشون نذار.
وقتی بچه های سه ماهه م رو بغل گرفته بودم و با تاکسی داشتم می بردمشون کرج خونه ی مامانم که با کمکش ببرمشون دکتر، با شنیدن بیقراریشون و گریه های کشدارشون، راننده تاکسی خوشمرام بهم گفت: ببخشیدا آبجی! پس اون شوور خوش غیرتِ نامردت کجاس که گذاشته یه ضعیفه دو تا طفل نوزاد رو با این بدبختی تک و تنها این همه راه ببردشون؟
نگاهش کردم و نگفتم شوهر من نامرد نیست و من هم ضعیفه نیستم. چون حالا دیگه به جای همه ی زنها، زن بودم و می فهمیدم اون راننده تاکسی جوانمرد!! هفته ای چن تا زن می بینه که زیر آتشباران مردسالاری له می شن. و خودش هم ادبیاتی جز اونچه گفت، نداشت برای بیان میزان مردونگیش.
وقتی برای خواستن قانونی برابر برای زن و مرد بازخواست شدم، بهم گفته شد: تو شوهر داری، بچه داری، چرا قاطیِ اینا (دوستان همفکرم) شدی؟ اینا یه مشت ... و ... هستن. تو با اینا فرق داری. و اونجا میزگرد آزاد تحلیلی نبود که بتونم از خودم، از زن بودنم - صرف نظر از همسر یا مادر بودن -، از آرمانهام، و از دوستام در قبال توهینی که بهشون شده بود و در واقع به من شده بود، دفاع کنم. و چشمهای بسته م نگذاشت نفرت از این همه تحقیر، حتا از نگاهم بیرون بزنه.
وقتی خونه نشین شدم و نفس کشیدم، تنها با این انگیزه که درخت، از بازدمم جون بگیره، و تنها به این امید که یه روز پر زخمی پروازم توان بازپریدن رو به دست بیاره، ...، بگذار گفتنش باشه برای مجالی دیگر!

می خواستم در تبیین بحثی که درباره ی بیانات امام جمعه ی تهران، جنبش "ممه لرزه" و سوزنی که درخواست شده آقایان به خودشان بزنند، مثالهای عینی تری بیارم که محدودیتها - چنان که افتد و دانی - نمی ذارن.
حالا می خوام به جمیع مردان برابری خواه بگم: "چی شده داداش؟ چرا به تریج قباتون بر خورده؟ نکنه دلیلی داره که به خودتون گرفتین این درخواست سوزن زدن رو؟"
بعد باز هم می خوام از جمیع مردان برابری خواه تقاضا کنم به جای برآشفتن و نوای "وا مرد برابری خواها" سر دادن، با صرف نظر کردن از کلی گویی و تئوری پردازی که زن = مرد، یا بیان اینکه چون ما برابری خواهیم، از دنیای مردانه هم طرد شده ایم؛ با رجوع به خاطره هاشون، از خود و مردان اطراف خود حرف بزنن و به جای اینکه بگن "همه ی مردها اینطور نیستن"، بگن چند بار به چه دلایلی تحت تاثیر فرهنگ مردسالارانه مظلوم واقع شده ن؟ محدود شده ن؟ خفه شده ن؟ نابود شده ن؟
بذارید یه زن از شما بخواد مرد مردانه بنویسید!

زبان مادری

2010-04-29T10:14:00.001-07:00

آرتا و اروند دارن یکی از بخشهای فیلم گارفیلد رو به زبان ترکی از یکی از شبکه های جمهوری آذربایجان نیگا می کنن. براشون خیلی جذابه و گاهی کلمه ای رو که به نظرشون آشناس و تکرار کردنش رو بلدن، به زبون میارن و معنیش رو از من می پرسن. علاقه شون برای یادگیری زبانِ دوم مادرشون، برام خوشاینده و با حوصله به سوالهاشون جواب می دم مترادف هر کلمه ای رو هم براشون می گم و همینطور هم خانواده های اون کلمه ها رو به ترکی. فیلم تموم می شه. بچه ها که هیچ وقت به این کارتون - فیلم هیچ علاقه ای نداشتن و سی دی ش مدتهاست داره تو خونه خاک می خوره، از دیدنش سیر نشدن. تحلیلی ندارم از اینکه چرا گارفیلد ترکی اینقد به دلشون نشسته.
و اما دیالوگ بعد از پایان فیلم:

اروند: ماماااان! سی دی گارفیلد ترکی رو برامون می خری؟
من: پسرِ گلم خیلی دوس داشتیییش؟ ببخشید! اما سی دی ترکی گارفیلد اینجاها پیدا نمی شه.
آرتا: پس کجا پیدا می شه؟
من: یه بار که خواستیم بریم سفر، پیشنهاد می کنم که بریم باکو. باکو شهریه که مردمش ترکی حرف می زنن. اونوقت اونجا براتون گارفیلد ترکی رو می خرم.
اروندِ هیجان زده: مامااااااااااااان! لازم نیست بریم باکوووووو! می تونیم وقتی رفتیم شالقون (روستای پدری من در آذربایجان) اونجا بخریمش!
من: نه مامان جان! تو شالقون سی دی ترکیش رو نمی فروشن. اونجا هم فارسیشو دارن.
اروند: اما مردم اونجا هم که ترکی حرف می زنن. پس بچه های اونجا باید گارفیلدِ ترکی ببینن. حتمن هست، شما اشتباه می کنین.
و من ترجیح می دم بحث رو عوض کنم تا بچه هام که عادت دارن غصه ی تمام ناکامان عالم رو بخورن، یه درد دیگه به درداشون اضافه نشه.
و منِ درمانده، در این خیالم که بچه ی چهار و نیم ساله می فهمه هر قومی حق داره به زبان خودش حرف بزنه، یاد بگیره، تفریح کنه، و رسانه ی زبان خودش رو داشته باشه؛ اما این همه بزرگان، گرفتار کارای بزرگ هستن و وقت ندارن اینو بفهمن.

وای

2010-04-27T12:21:00.000-07:00

درست مثل این بود که سوار اسب شده ایم و چهار نعل می تازیم. ناگهان تصمیم می گیری تنهایی سواری کنی و فشار دستی کافی ست که میان صخره ها پرت شوم و استخوانهایم هزاران تکه شود.
بعد از این همه روز و ماه و سال، تازه یادم می آید که چه شد که این همه درد می کشم. و صدایی آشنا به اندازه ی خودم، در سرم زمزمه ای آشنا سر می دهد که "چرا؟"
می گویی این سیکل بسته مرا دارد قورت می دهد؟ بدهد! کدام سیکل در سراسر آفرینشش بسته نیست؟ بگو من هم بدانم.
می دانی برای خروج از این دایره ی بسته چه راههایی را امتحان کرده ام؟ با چه جسارتهایی؟ می دانی در این امتحان کردنها چند زخم تازه ی دیگر به جان خریده ام؟
راست می گویی! "من آدم نمی شوم."

وای که چه فاز بدی!

2010-04-19T13:26:00.000-07:00

مخاطب فرضی جان سلام
این نیمه شبی ناگهان فاز بدی مرا گرفته. می دانی؟ بی پرده بگویمت: تو مرا یاد آقای کارشناس می اندازی. البته نه کارشناس خودم؛ هر چه باشد اگر نقش هم بازی کند، نقش "پلیس خوبه" به او رسیده است؛ بلکه آقای کارشناس اتاق بغلی که عادت دارد قضاوت کند و تهدید و تحقیر و تخریب. و دلم پر می زند برای دخترکی که مثل گنجشک در چنگال باز، رنگش پریده و صدایش دارد می لرزد.
مخاطب فرضی جان! این نیمه شبی ناگهان فاز بدی مرا گرفته است. قلبم در این روزهای بهاری که آسمان تهران این همه زیباتر از همیشه است، مثل روزهای ابری و دودآلود خاکستری دی ماه اتوبانهای تهران گرفته است. قضاوتهایت مرا نمی ترساند. می رنجاند اما راستش را بخواهی. یاد آن روزها می افتم که با تو همذات پنداری می کردم و فکر می کردم وظیفه ی الهی روحیه دادن به تو، به دوش خسته ی من وحی شده است. فکر می کردم همه ی مادران این خاک، در به در غربت شده اند و باقی هم از رخت سفید صلح به درآمده اند و لباس سیاه عزا پوشیده اند و از این خاک، به آن خاک، و از این خانه به آن خانه می روند به دلداری؛ و حالا من مانده ام و این همه گنجشک به در آمده از چنگال باز، که دل دلشان را باید آغوش بگشایم و تنها یکی از این گنجشکها تویی.
مخاطب فرضی جان! این نیمه شبی ناگهان فاز بدی مرا گرفته است و خودمانیم! فکر می کنم عجب خری بوده ام!
حالا دارم فکر می کنم شاید بعد از ظهر دل انگیزی در بهار، یا پاییز؛ یا حتا خدا را چه دیدی! یکی از غروبهای سرد زمستان تهران سر میزی برابر هم نشسته ایم و پنجره های تازه ای از انسان به روی هم گشاده ایم. انسانیتی مانده باشد اگر در من. در تو. آخر انگار انسانیت من و تو را در این میانه که سگ می زند و گربه می رقصد، موش کور خورده است.
مخاطب فرضی جان! فاز بدی این نیمه شبی مرا گرفته است. و این فاز بد، از بود و نبود تو نیست، مثل بود و نبود دلبر حسین تهی. از این است که گنجشگکان سرزمین سبزم را مثل خروس لاری دستمال خشک پیچانده شده در گلو کرده اند و انگار می کنم که طعم خون بر مذاقشان نشسته است. و کاش می کنم که بیایی و بگویی ام که: عجب خری هستی! و بدانم این خیال، مالیخولیایی چرکین است که از خاطر خسته ام سر باز کرده است.

نیروانا

2010-04-07T04:57:00.001-07:00

1- تا امید زنده ست، می شه زندگی کرد. حتا امید به اینکه بالاخره یه روز همه چی تموم می شه. به شرط اینکه این تموم شدن، رسیدن به نیستی مطلق باشه.
2- "آنها" نمی شی و هیچ تلاشی برای این شدن، به نتیجه نمی رسه. چند بار برات پیش اومده نبودنم چنان مستاصلت کنه که بخوای حجاب تن رو بدری؟ اصلن پیش اومده؟
3- سرگیجه این بار باید این سرگشته رو به خلأ جاویدان ببره؛ اگه نه، فلسفه ی وجودیش زیر سوال می ره. درست مثل خودت؛ هی! تو!
4- این هم یه جور بهاره.
5- پایان.

اد، اد، ایستاقور

2010-03-13T05:42:00.003-08:00

سه سال. فقط سه سال دارند بچه هایی که این شعار رو سر می دن.
سه سال. فقط سه سال دارند بچه هایی که به شیوه ی بچه گانه کارشناسی می شن.
اونها تشخیص می دن که آزادی یعنی چی. ایستاقور کیه. آدم خوبه کیه. به کی باید گفت "آره". به کی باید گفت "نه".
ایستاقور! دلم برات می سوزه. بنفشه ها اومدن که نوید بهار رو بدن. صحرا سبز شده و درختا پر شدن از شکوفه های سفید و صورتی.
ایستاقور! دلم برات خیییلی می سوزه. حتا ازت متنفر نیستم. وقتی این بچه های سه ساله رو می بینم که دوقلوهای من حالا دیگه براشون پیش کسوت محسوب می شن، لبخند رو صورتم نقش می بنده و چشمام برق می زنه. و وقتی "زن" لبخند می زنه، یعنی زندگی جریان داره و صبح داره از راه می رسه.

اد، اد، ایستاقور

2010-03-13T05:42:00.001-08:00

جنگل نمی میره تبردار!

2010-03-11T00:09:00.000-08:00

خبر اومد زمستون داره می ره
سکوت از شهر تیره پر می گیره
نگا کن! پای آزادی این خاک
داره قشنگترین گلا می میره

خبر اومد که مردم تو خیابون
تموم عاشقا جمعن تو میدون
خبر اومد ندا غلتیده در خون
نذاره جون بده آزادی آسون

خبر اومد که سینه ش سرخه خرداد
تموم شهر پر از آتیش و فریاد
خبر اومد که خون شد قلب سهراب
ترانه رو سوزونده دست بیداد

ببار ای آسمون بر این شب تار
که عاشقا رو می بندن به رگبار
جواب حق ما سرب و گلوله س
ولی جنگل نمی میره تبردار

پی نوشت: روزی چند بار این ترانه رو - که نمی دونم سراینده ش کیه - گوش می دم و هر بار انگار بار اوله که می شنومش. مو به تنم راست می شه و اشک بی هوا سرازیر می شه از چشمام.
اونچه در دل ما زنده س و موجب ترسشون می شه، امیده. امید!
بله! جنگل نمی میره تبردار!

پی نوشت ویرایشی: مصطفی تاجزاده آزاد شد. بدون پرداخت وثیقه!!!

نه

2010-03-10T01:08:00.000-08:00

از این روز، دو تا خاطره دارم:
مرگ دایی
شکستن پام
و دیگر هیچ!
اینطوری بهتره به نظرم
نه؟

2010-03-10T01:00:00.003-08:00

کاشفان فروتن شوکران

زن = مرد

2010-03-07T13:21:00.000-08:00

آنها که امشب تصویرشان از مقابل چشمانم محو نمی شود؛ آنها که امشب یادشان نمی گذارد این شب بزرگ را در تنهایی ام بزرگ بدارم و جشن بگیرم ...
این روز بزرگ، روز یادآوری همانهاست. یاد زنی که سنگسار شد به جرم یک عمر تازیانه ی شوهر بر جسم و روحش، یاد زنی که خودسوزی کرد تا از آتش زندگی ناخواسته و تلخ برهد، یاد زنی که نوزادش را تکه تکه کرد، تا از سرنوشتی که از سر گذرانده، برهاندش و خود، سر بر دار سپرد، یاد زنی که تن به فرمان شوهر فروخت، تا بنگ و دودش را تامین کند، یاد زنی که فرزندانش را به دندان گرفت و نان داد و بزرگ کرد، اما ناچار شد دختر پانزده ساله اش را به شیربهایی به مردی افیونی بدهد تا نان فرزندان دیگرش را تامین کند، یاد مادرانی با فرزندان بی شناسنامه و محروم از هر گونه حقوق اجتماعی، به جرم داشتن شوهری هزاره ...
مجلس، امروز به تصویب قانون خیانت به خانواده نشسته است. چند همسری را ترویج می کند و زن زدایی جامعه را در پیش گرفته است.
تریبونهای حاکمیت وجود "زن" را در رختخواب و آشپزخانه تفسیر می کنند و برایش هویتی جز در سایه ی مردانه ی پدر، برادر، شوهر متصور نیستند و در غیر این صورت، او را موجودی تحریک آمیز برای مرد و به همین جهت لازم المهار می دانند.
و در این میان، تو ای زن! یا سر می نهی به آنچه برایت خواسته اند، یا برچسب می خوری! اگر برابری بخواهی، زیاده خواه و دین ستیز خوانده می شوی و مروج بی بند و باری. محاکمه می شوی و محکوم.
با این همه اما، تو برابری را می خواهی. با همه ی وجود، فریادش می کنی. طغیان می کنی. سیم خاردارها را در می نوردی و روزی رهایی را با مهر زنانه ات در آغوش می کشی؛ روزی که دور نیست.
و این گونه است که امشب تصویر آنها که از مقابل چشمانم محو نمی شوند، این روز سپید بزرگ را که اکنون، از دل سیاه این شب زاده شده، برایم بزرگ می دارد در تنهایی غمگنانه ام.

زن ِ سخت

2010-03-07T04:32:00.001-08:00

می دونی! همیشه یه چیزی هست. مثل خواستن؛ یا نخواستن. مثل نگاه من به زندگی و مرگ. مثل دل دلهای کبوترانه ی قلب اروند. مثل صدای چرخ ماشینهای بی خیال رو خیابون خیس؛ و پنجره ای که این صدای خیس رو هری می ریزه تو دلم.
همیشه یه چیزی هست. مثل قهقهه های مستانه ی آرتا وقت آب بازی تو حموم. وقتی من نشستم پای نت و اونها خاطرجمع از بودنم، می خندن و می خندونن و آب می پاشن سر و کله ی هم.
می دونی! همیشه یه چیزی هست واسه کامل نبودن. واسه معنا بخشیدن به دلهره هام. واسه ناقص کردن لحظه های ناب.
می دونی ! ماجرا اینه که دارم ادا در میارم احتمالن. و خودم نمی دونم. در آستانه ی این روز ِ خوب، که گردن آویز عشق رو هدیه گرفتم به مناسبتش، دارم به حقیقتی فکر می کنم که انگار وجود داره و من چشمم رو به دیدنش بستم.
سعی کردی قلمه بزنیش؛ نگرفت انگار.
زن ِ سختی ام؛ ببخش!

مرده ام از شما، تنها همین!

2010-03-06T13:28:00.000-08:00

من فک می کردم اینجا دفتر خاطراتمه و هیچ کس نمی خوندش. به جز دو سه تا دوست شناس و ناشناس که گاهی برام دو سه خطی می نویسن. اما انگار دلهایی گاهی می تپه برام؛ مثل دل نسرین. و این یه هشدار هم بود واسه م که نکنه کارشناس گرامی هم ندونسته مشترک این صفحه س!!! :)
توضیحی برای رفع شائبه ها:
مدتی ست که با خاک درگیری دارم. و چندی پیش هم نوشتم که "خاکی نخواهم داشت"! نه! بودایی نشدم. اما احتمالن پودر می شم می رم هوا. شاید تو یه سانحه ی هوایی، یا زلزله، یا آتشفشان و شاید چیزی شبیه این. واسه همین بی خاکم.
اونهایی رو که هرگز نخواهم دیدشون؛ آدمایی هستن که مدتهاست ازشون مردم. مردن از آدمها، ویژگی منه. یه روز تو گفت و گویی با روزبه عزیزم یهو این ویژگی رو کشف کردمش. حالا از گروهی از کسانی که خیلی خیلی هم دوستشون دارم، مردم و به همین جهت دیگه نمی تونم ببینمشون. حتا اگه چشمام ببیندشون، من نمی بینمشون. هیییچ وقت. و از همین تریبون بهشون می گم: مرده ام از شما، تنها همین!
بانو چه زیبا بودی و چه استوار! در عین شکستگی قلبت که برای تمام زنان و فرزندان سرزمینت می تپه. بانو! چی دیدی تو چشمای بچه م؟ نگاه شیرمردی رو که 19 سال مثل ماده شیری به دندون گرفتی و پروردیش تا بشه سهراب؟ بانو! بانو! بانو ...
بوی زندگی می ده هوای فردا. نفس می کشمش بتمامی.

وداع در سکوت

2010-03-04T13:27:00.000-08:00

سالمرگش رو چند روز جلوتر برگزار می کنن که در چسان فیسان نوروزیشون خللی وارد نشه. امروز رفتم کمک کنم برای مقدمات مراسم فردا. همه چی شنیدم جز یادی از دایی عزیز. از مدل مو و رنگ مو و لباس و نوع لوازم آرایش و نامزد فلانی و تازه عروس فلانی و اینکه عجب ایکبیری ای رو گرفته و مانتوتو از کجا خریدی و پرویز شلوار کارش خیلی عالیه و موهاتو اگه اتو کنی بهتره و نه فک کنم اگه به بیرون سشوار کنی، خیلی بیشتر بهت میاد و سایه ی چشمت دو شماره باید کمرنگ تر بشه و ...
سالمرگش برکتی خواهد داشت برام احتمالن. برکت وداع. وداع با همه ی کودکیها و سادگیهام. سادگیهام در کودکیهام و کودکیهام در بزرگسالیهام. وداعی در سکوت محض. بی که به روشون بیارم که دیگه هرگز هیچ کدومشون رو نخواهم دید.
دلم می گه: کاش هرگز اینطور نمی شد! کاش همچنان همان مهربانان کودکیهات می موندن! و وجدانم بلافاصله می زنه تو دهن دلم که: شعور داشته باش! حماقت تا چه حد؟ به چه بهایی؟
فردا می رم ندا رو می بینم. مامان باجی رو می بینم. آقا رو می بینم. سهراب رو می بینم. و خاک نشونه م رو بو می کشم. بو می کشم تا شاید یه روز پیداش کنم. یا نکنم! اصلن چه خیالی؟! بذار نشونه هم مثه خودم بی خاک باشه. بذار زندگی رو به تمامی بسپارم به دست باد؛ تا نثاری باشه برای آرمانهام.
آره! زندگیم از این به بعد بتمامی وقف توئه.

امروز تهران

2010-02-27T04:58:00.000-08:00

صدای خیس خیابان به گوش تشنه ی شهر
نوید سبز بهاری دوباره زمزمه کرد

بگذار بگذرد

2010-02-26T21:46:00.000-08:00

آن روزها که فکر می کردم دنیا به آخر رسیده چون به وفق مراد من نیست، گذشته. این روزها دنیا اصلن به وفق مراد من نیست و من فکر می کنم تازه اول راه دنیاست. قرار است به دستش بیاوریم چون به قول آن سید شوخ طبع "ما بی شماریم".
حالا من نبودم، تو. تو نبودی، آن یکی و آن یکی ها، بالاخره به دستش می آورند و انگار ما به دستش آورده ایم.
مگر آن روزی که پا گذاشتیم در این راه، فکر می کردیم همین امروز و همین حالا مال من و تو می شود؟
نه عزیز ِ جان! بگذار عرصه را بگذاریم برای جوانترها و بگذریم. بگذار این زمان، چونان سیل بگذرد. درست چونان سیل!

به زودی "دوگانه ای برای یگانه" خواهم نوشت!

تو

2010-02-25T00:28:00.001-08:00

تو، روزنه ای هستی که احساس می کنم نور را به بن بست تاریک کنونی من هدایت می کنی و مرا به سوی نور.
تو را در فرداهایم به وضوح می بینم. روشن و پررنگ. و ضربان قلبم آهنگین می شود با تو.

داش آکل مرد لوتی، ته خندق تو قوطی

2010-02-22T23:11:00.000-08:00

مدتها نسرین تو استتوس جی میلش می نوشت: من ناموس کسی نیستم.
روزها و ماهها و سالها دپ زده بودم؛ چرا که عشقم، به چشم ناموس بهم نگاه کرده بود.
و چند روز پیش دوستی از تغییر ادبیات لاتی حرف زده بود که جای "به ناموسم قسم" می گن "به جون ناموسم".
ناموس، پرده ای ست که مرد، نامردمی اش را در پس پشتش پنهان می کند.
لوتی! چه زود کنسرو شدی! عین کله پاچه.
حالم به هم می خوره از مفهمومت "مرد"! و این ربطی به فم بودنم نداره اصلن.

تهوع

2010-02-22T22:58:00.000-08:00

ژان پل سارتر! می خواهم با تو گفت و گو کنم. در راه. راه. راه.

هیچ کدام

2010-02-20T22:05:00.001-08:00

اینجا دیگه حتا نمی تونم شیرینی های بچه هام رو بنویسم، از ترس نگاه خون آلودت بر تن کودکانه شون.
فکر می کنی این یعنی تسلیم من؟ یا پیروزی تو؟

کلاه فرضی، مخاطب فرضی، و عشق من قیصر

2010-02-19T16:00:00.001-08:00

حرفهای دو گروه منو به فکر فرو می بره: بچه ها و دیوانه ها. و از اونجا که خیلی با این دو گروه در تعامل هستم، اغلب دارم فکر می کنم. و در این چند روز بیشتر.
اول از آخر شروع می کنم که "یادش به خیر" گفتن های مکرر امروز اروند در خانه ی کودکی هام و کودکی هاش به وضوح خراشهای قابل توجهی در قلبم ایجاد کرده و حالا که ساعت از سه ی نیمه شب گذشته، هنوز نتونستم از درد این خراشها بخوابم.
و دیگر حرفهای بی ربط دیوانه ای در دوردست منو به فکر برد و به مرور خودم واداشت. عمرم رو از وسط به دو نیم کردم و به تحلیل محتواش پرداختم. اینکه روند نیمه ی نخست - جز در مواردی خاص - چندان در اختیار کودکانه ی من نبود و در پایان نیمه ی اول چه اوضاع و احوال و احساس (رجوع شود به تمام معانی لغوی، معنوی و عرفی احساس) و درک و شعور و کامها و ناکامیهایی داشتم و اینکه از آغاز نیمه ی دوم تا به حال چه ها کردم و چرا کردم و چه ها کشیدم و چرا کشیدم و چقدر در شکل گیری تاریخم نقش داشتم و چقدر دیگران در شکل گیری اش دخیل بودند و حالا که در پایان این نیمه ی دوم ایستاده ام و از فاصله ای - نهایتن - معادل بالای برج میلاد دارم خودم را با تلسکوپ لایت نگاه می کنم چه می بینم.
کلاه فرضی م را قاضی می کنم می بینم الحق والانصاف همیشه که نباید به حرف بچه ها و دیوانه های اطرافت گوش کنی!!! به خودت گوش کن که کودک درونت نابترین کودک جهانه و به دیوانگی هم اگه باشه، امام همه ی دیوانه های عالمی (کپی رایت این "امام" محفوظه)

و کلامی هم با مخاطب فرضی:
عزیز جانم می دونی! در تخیلات زنانه م، مام وطنم. اگر دلم تپیده و می تپه برات، رو این حسابه. لطفن منو از لیست افتخاراتت خط بزن اگه درجم توش. اگه نه که فبه المراد!

و پرانتز بسته؛ بر می گردم به خودم: و ناگهان فریادی از لا به لای زخمهای قلبم با هر چه توان بر می خیزه که آآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآی قیصر! کجایی که این بار داااشِتو نکشتن؛ مام وطن رو نشونه گرفتن و به قول لطیف و در عین حال کوبنده ی خودت،
من
"این روزها که می گذرد
شادم
که می گذرد این روزها"

توصیه می شود بخوانید: اندر باب ازاله ی بکارت

گل معرف حضور

2010-02-09T15:21:00.000-08:00

همه ی فالهای جهان می گویند "دوستم داری" و طعم قهوه را از همه خوشتر می دارم. سلسله ی قاجار را تقبیح می کنم و تنها به سه تن فکر می کنم اکنون که تنم می لرزد:
آرتا، اروند، مادر.
خرده مگیر! همه ی فالهای جهان می گویند "دوستم داری" و من قاف را درنوردیده ام و حالا در بلندیهای تبت سیر می کنم.
نیمه شب چندی ست گذشته و ساعت کم مانده سه بار بنوازد. زنگ می زنند؟ یا ناگهان با تنه ای تنومند در را می شکنند؟ کاش خواب باشند کودکانم و کاش لبخند بزند مادر.
زخم هایم با منند، گاه رفتن. و چیزی ندارم برای جا گذاشتن. این را با خون بنویس روی چمن؛ سنگی نخواهم داشت.
اینجا، در رختخواب پشمین و نرمی که عاریتی ست، یخ زده ام از صدای دندانهای آن "گل معرف حضور" و خوابم نمی برد. مادر هم خواب ندارد. صدا هر لحظه چند بار در گوشش می پیچد؟: "مامان خوابم میاد، بگو صبح بیان ببرنم ...".
مادر خواب ندارد. تاب هم! و صدایی سرد مرا از رویای زخم آگینم باز می جوید: بنویس!

زنده باد زندگی

2010-02-06T02:08:00.000-08:00

از زندگی کردن در گذشته ها متنفرم.
از افتخار کردن به مفاخر گذشته، متنفرم.
از افسوس خوردن برای شادی های گذشته، متنفرم.
نه! فکر نکنین که کلن متنفرم.
از درجا زدن، کشتن لحظه های اکنون و فردا و دل بستن به آنچه که دیگر نیست، متنفرم.
این یعنی مرگ، و من از مردن متنفرم.

اینترنت

2010-02-03T01:15:00.000-08:00

خدا بیامرزدت دایی عزیز که نیستی صفایی بدی با کلام شیوات به مخابراتی که اینترنتش در حد باد معده ی مورچه سرعت داره و اونم هی قطع می شه.
تا حالا محدودیت نوشتن داشتم اینجا و حالا محدودیت خوندن هم شده در حد همون نوشتن.
دهه ی فجره و یاد ترانه ها و سرودهای انقلابی منحصر به فردت افتادم. همونایی که نمی تونم اینجا نقلشون کنم، اما تو ادبیات حماسی - اسطوره ای این ملت سینه به سینه می چرخه و روزی خداینامه ش درمیاد.
یکی رو کشف کردم تو مایه های خودت، که فک کنم شکوفا بشه، می تونه فرزند معنویت بشه و راه پرگهرت رو ادامه بده.

امید

2010-02-01T13:48:00.000-08:00

حالا هزار سال رو باید زندگی کنم.
پس وقتی برای کشتن ندارم.
شروع می کنم.

:)

2010-01-31T04:37:00.001-08:00

این روزهایم را نمی نویسم اینجا.
نمی توانم بنویسمشان اینجا.
اینجا

فعلن عنوان ندارد

2010-01-26T00:40:00.000-08:00

راه می روم زیر باران
در خیابانهای خیس تهران
شب بی ستاره را گام گام می شمرم
کنار مردی سیاهپوش کز کرده در میان کارتن ها با چشمانی بی نگاه.
دراز می کشم
دستش را می گیرم در دو دستم. می چسبانمش به لبانم:
هاااااااااااه!
گرم می شود انگار. گرم ِ من - که سرشارم از دی اکسید کربن -.
تنم اما
نذر نگاهی ست
که در چشمان مردان سرزمینم نیافتم.

راه می روم زیر باران
در خیابانهایی خیس که تهران نیست
شب را گام گام می شمرم. با یا بی ستاره
کنار درختی تنومند دراز می کشم در گودالی
لحافی از خاک بر تن می کشم
چشم می دوزم به درخت
و نگاهش را لاجرعه می نوشم.

اکنون

2010-01-25T01:56:00.000-08:00

آدمی که تکلیفش با خودش و زندگیش و خاکش و خونه ش و بقیه ی شین های موجودش روشن نیست، غلط می کنه بچه دار بشه که بچه ش رو گرفتار همه ی این شین های فوق الذکر بکنه.

خرزو خان

2010-01-24T12:45:00.000-08:00

من شال و کلاه می بافم و ژاکت. پسرانم فلسفه می بافند.
یکی زیر؛ یکی رو. و به رنگها می اندیشم و رقص میل و کاموا ذهن و خیالم را می رقصاند.
پسرانم اما، به عدم می اندیشند و وجود. مباحثه می کنند. سفسطه هم گاهی.
معنایی را به میان می گذارند و از عدم تا وجود؛ از وجود تا عدم می برندش و می آورندش در پاسی گذشته از چهار سالگی.
من شال و کلاه می بافم و ژاکت و گاه قرمه سبزی را هم می زنم که ته نگیرد و لبخند می زنم به روزهایی که می آیند :) .

زیبا

2010-01-23T03:25:00.000-08:00

قلمم شکسته باد
و انگشتانم
و کیبوردم
وقتی
وقتی
وقتی
از تو نمی توانم بنویسم
امروز
که روز توست.

شوکران

2010-01-18T06:11:00.000-08:00

اسم خوبی براش گذاشته بهروز. خیلی تلخه.
آدم تاثیرگذاری بود و منتقدانش رو به شیوه ی خودش، با خودش همراه می کرد.
فعلن جوانه ای. باید رشد کنی عزیزکم. باید بزرگ بشی و جون بگیری. جرعه جرعه آبغوره سر می کشم. اما نه! زیاده روی نباید بکنم که آسیب می بینی. تو حساسی و باید مراقبت باشم.
دیشب خواب تو بود که دیدم؟ کودکی در درونم؟ یا کودک درونم؟
چقدر تلخی عزیزکم! چقدر تلخی و چه ناکامم من. اسمت رو چی بذارم که بهت بیاد؟ که بهم بیاد؟
حق دارم نگهت دارم؟ مادر ناکام به درد می خوره اصلن؟ می خوای بمونی؟
بوی خون میاد. بوی خووون. و مباد که دستام رنگش رو بگیره!
نشد بپرم. باید فرو برم. باید فرو برم. باید فرو برم.

منطق الطیر

2010-01-16T23:40:00.000-08:00

گفت پاشو بیا. گفتم نمی تونم. گفت چرا؟ گفتم اینجا نفسهایی نکشیده دارم. باید همه شون رو بکشم. گفت یعنی بی خیال ما شدی؟ گفتم نه. اما هیچ وقت هم در خیال شما نبودم.
سر و کله ت باز پیدا شده. نمی دونم چرا. نمی خوام هم بدونم که چرا. بگذار مثل آب جاری بشی، اگه قراره بشی. نه سدت می شم و نه راهت رو هموار می کنم.
می شینم و نگاه می کنم. قطره های خون رو می شمرم. خونی رو که از قلبم چیک چیک می چکه.
و می شینم و نگاه می کنم. قطره های اشک رو می شمرم. اشکی که از چشمم چیک چیک می چکه رو قطره های خون. و دود می شن. دود می شن و میرن رو هوا. اینا همونایی ن که چند روز پیش بوش به دماغم خورده بود. یادته؟
امید؟ چرا؟ چرا نه راه تو جواب می ده، نه راه من؟ پس کدوم راه می رسه به سعادت؟ کدوم راه؟ کدوم راه؟

دلهره

2010-01-16T01:14:00.000-08:00

این روزها که می گذرد
...
این روزها که می گذرد
...
این روزها که می گذرد
...

پ.ن: آهای! آهای! یکی بیاد، حافظه مو دیلیت کنه!

بو

2010-01-13T03:21:00.000-08:00

اون روز و اون شب خیلی آروم بودم. فکر کردم از عشقه. بعد فهمیدم این در اثر شوکه. بعد که نوع "سفید"ش رو خوندم. دیدم این یه حس عامه و اغلب آدما تو اون شرایط همینطوری می شن.
حالا هم. کاش این یکی از شوک نباشه. "سفید"ی انگار به روزمرگیها رسیده.
بوی خونِ دودآلود میاد

شب شب شعر و شوره

2010-01-09T04:14:00.000-08:00

تابلو اینجا رو باید عوض کنم. اسمش رو باید بذارم "نالستان".
سه روزه منگم از اظهارات الف نون گون داش آکل بچگیام که از خود داش آکل هم برام آکل تر بود و حالا شیکسته. بد هم شیکسته. همچین که لگن خاسره ش خورد شده. صد سالمم که بشه، هنوز بچه م واسه اونایی که بچه که بودم، بزرگ بودن برام و بزرگ هم که شدم، هنوز برام بزرگن. این قاعده انگار در دنیای بیرون من منسوخه. خب باشه! واسه من که دچار نسخ نمی شه هیچ وقت!

خونه ی بچگیامو خالی کردم. پا گذاشتم تو دنیای واقعی. می خواستم برم گاهی سری بزنم بهش. گاهی آب و جاروش کنم. گاهی جای اینکه برم سر مزار مرده هام، برم تو خاکی که وقتی زنده بودن، توش باهاشون زندگی کرده بودم و وقتی دیگه نبودن، با خاطره هاشون. برای این کار انگار اجاز ه بی اجازه! واسه همین سپردمش به خاک، خاک پاک بچگیامو.
می گه: اعتبار خاک به آدماس. آدما که نباشن، خاک اعتبار نداره. نمی گم: اعتبار آدما به چیه؟ اعتبار آدمایی که هستن و خاکشون هم هست. اما اعتبارشون دیگه انگار نیست.

هزار بار دیگه هم براش می نویسم. خرده نگیر بر من. یه روز پیش میاد تو هم براش می نویسی. اونوقت شرمنده ی حرف امروزت می شی.

هی! تو! نمی بخشمت به خاطر داغهای پیاپیی که به دلم می ذاری. اصلن نمی فهممت! حالت خوبه؟ کدوم منطق عاشقانه ای می گه اذیتم کنی؟ رنجم بدی؟ نفسم رو تنگ کنی؟ اونم این همه سال! از ازل تا به ابد!

قندیل

2010-01-03T03:34:00.000-08:00

می دونی!
دلم می لرزه. انگشتام قندیل می بنده. چشمام خیس می شه. و تنم ویبره می کنه.
می گم: باید ...
می گم: نباید ...
در قید بایدها و نبایدها نیست. می دونی که!

ضارب

2010-01-02T04:26:00.000-08:00

داشت با دوستاش راه می رفت و می گفت و می خندید. حرفاشون رو نمی شنیدم، اما از خنده هاشون و حرکاتشون معلوم بود مزخرف می گن و بی خودی می خندن. اونم هنوز هفتم امام حسین (ع) نشده، اینطور حرمت شکنانه!!!
ناگهان چنان لگدی با پای راستش به گربه ای که کنار پای چپش پیش جدول خیابون چمباتمه زده بود کوبید که گربه ی زرد بینوا پرت شد وسط پیاده رو و دیر جنبیده بودم زیر پای منم له شده بود.
بعد سه تایی با رفقاش زد زیر خنده. چنان مستانه و غش غش می خندیدن که انگار فتح بزرگی کردن.
از دست خودم عصبانی م که چرا یقه ش رو نگرفتم و دست کم چند تا لیچار متناسب با وجناتش نثار نکردم بهش. و گربه ی زرد پشمالو از جلو چشمام نمی ره، که از سرما موهاش رو پف کرده بود و چمباتمه کنار پیاده رو نشسته بود ...
به لبنان و سوریه و روسیه و چین نریم واسه اینکه ببینیم مزدورای ضارب و آدمکش رو از کجا میارن برای زدن و کشتن مردم تو خیابونا. چشم بچرخونی، آدمایی که از زجر دیگران لذت می برن پرن تو همین کوچه خیابونای تهرون.
اونی که به حیوون بی دفاع زبون بسته رحمش نمیاد، به کسانی رحمش میاد که حس می کنه چون درس خونده ن و سر و وضع ظاهریشون هم تر و تمیزه، پس حق اونو خوردن؟
به قول "ابولی"، پسر "حسینِ شر" جک و جواد زیاده. این یکی رو راس می گه طفلی!

تهران کوفه نیست

2009-12-26T21:30:00.000-08:00

امروز عاشوراست. اسطوره ی حماسی اش وصف حال امروز ایران است. با این تفاوت که تهران، کوفه نیست.
چند ماه پیش مردم ایران با مردی از سلاله ی حسین به شیوه ی نوین بیعت کردند؛ نه که فرزند حسین بود، که از آزادی گفت و آزادگی و آنچه مردم این دیار، قرنهاست تشنه ی آنند. و امروز می آیند که پای آن بیعت بایستند.
دیروز تهران تاسوعای متفاوتی داشت. جز صدای محو طبل و سنج که انگار از خاطره ی سالهای گذشته ی این شهر بر می خاست، سکوت بود. سکوت و سرمای روزهای آغازین زمستان.
دیشب فرزند دیگر حسین در حسینه ی جماران می خواست از عاشورا بگوید و حسین و یارانش. پاسخش، خشونت بود و بعد همه ی شهر پر شد از مردان زره پوش زورمداران اندک.
حسین، اسطوره ی آزادیخواهی ست و شهادت در فرهنگ مردم ایران. شهادت، در راه آزادی.
می بینید؟ این مردم برای شهادت در راه آزادی، اسطوره دارند؛ نمی توانند کوفی باشند.
امروز می روم برای ارج نهادن به این روز بزرگ، با هر چه عشق که در دل دارم و با دو طفلانم.
امروز می رویم.
امروز در تهران واقعه ی کربلا بازسازی می شود؟ کاش نشود!از خشونت بیزام و از بردگی.

چند دور؟

2009-12-24T13:57:00.001-08:00

تازگیا سخت می نویسم. ناگزیرم از حذف بخشهای مهمی از خودم. بیشتر دلیلش بیرونیه و شاید فکر می کنم اینطوری دارم خیرخواهی می کنم.
شاید اینطور اگه پیش بره، اورمزدان بشه نمای بیرونی من. اونوقت، باید به فکر یه آینه ی دیگه باشم. اینو دوس ندارم. دو سه بار هم تمرین کردم، نتیجه ش شده این که الان نه از اون تمرینها نامی یادمه و نه پسوردی. نزدیک پنج ساله که این پنجره (که چند ماهیه تغییر دکور داده)، منو با اونایی که از دمش رد می شن، در میون گذاشته.
ماجرا فقط این نیست. نه که مخاطب برام مهم نباشه؛ اما این پنجره از این جهت برام مهمه که خودم رو درش بازخوانی می کنم، بلند بلند! و گاهی وجه هایی رو از خودم کشف می کنم درش، که اگه نبود، برای همیشه ازش مغفول می موندم. گاهی اینجا شعر می نویسم، آنلاین. شعرهایی که حسش از این پنجره س. انگار اینجا مثه مثلن لب دریاس و دل کویر و ستیغ کوه، که شکوفام می کنه.
حالا که سخت می نویسم، حالا که ناگزیرم از حذف بخشهای مهمی از خودم، می ترسم سلولهای ارزشمندی رو از دست بدم. از اون دست سلولها که هیچ وقت ترمیم نمی شن و جایگزین هم ندارن. مثل نفسهایی که در هوای پاک آزغال و پلنگ می کشیدم و در یک انتخاب تحمیلی از خودم دریغ کردم و حالا مثل رویایی به جا مانده از کودکی، گاهی تنها هوسش رو می کنم؛ بی که بازگشتی داشته باشه.
و فکر می کنم آیا خلق آینه ای تمام قد از خودم میسره در فضای مجازی؟ آینه ای که من با تمام ابعادم توش جا بشم؟ و آیا آینه ای که هویت مجازی خواهد داشت تا بتونم راحت توش بنویسم، آینه ی منه؟ تمام قد، با ماسکی که من پشتش پنهان می شم؟ حالا اگه میسر بود چی؟ این آینه ی عیان رو می خوام بشکنم؟ یا می خوام مثه مردای زن داری که زندگی شون راضیشون نمی کنه و جسارت پایان دادن بهش رو ندارن و بر بستر دیگه ای می خزن بی که نام و نشونی از خودشون بذارن، خود واقعی رسمی م رو می خوام اینجا نگهدارم و خود حقیقی غیر رسمی م رو ببرم تو بستری دیگه در قالب صیغه یا رابطه ی خارج از چارچوب؟
اصلن مگه گرفتاری من در سخت نویسی و حذف ناگزیر این پنجره س؟ که بخوام دودرش کنم، یا طلاقش بدم، یا دورش بزنم و برم سراغ دیگری؟
نه مشکل منم. و باید تکلیفم رو با این "من" روشن کنم. که آیا می خواد بشه یکی از اونایی که در همیشه ش تکفیرشون کرده؟ یا می خواد خودش بمونه؟
به اینجا که می رسم، سخت می شه. همون سختی ای که به خاطرش سخت می نویسم این روزها و ناگزیرم از حذف بخشهایی مهم از خودم. و این دور باطل رو چند دور دیگه باید بزنم؟ چند دور؟

تو

2009-12-23T22:44:00.000-08:00

دیریست قلب من
مامنی برای تمامی مردان خسته است
از آن زمان
که تو سرمست من شدی

پی نوشت: تازه نیست که نباشد! حس امروزم که هست!

بازخوانی چند تیتر

2009-12-22T02:29:00.000-08:00

خبرگزاری ایرنا : منتظری درگذشت

وب سایت رجا نیوز : حسینعلی منتظری درگذشت

خبرگزاری جوان آنلاین : آقای منتظری درگذشت

خبرگزاری فارس : شیخ حسینعلی منتظری درگذشت

خبرگزاری برنا : حجه الاسلام و المسلمین منتظری دار فانی را وداع كردند

پس از تشییع جنازه و پیام رهبری

خبرگزاری ایرنا : آیت اله منتظری به خاك سپرده شد

خبرگزاری فارس : حضرت آیت اله حسینعلی منتظری به خاك سپرده شد

اما

درباره جمعیت حاضر در مراسم

رجا نیوز : 1000 نفر در مراسم تشییع آقای منتظری شركت كردند

فارس : 3000 نفر در مراسم تشییع جنازه شركت كردند

كیهان : 5000 نفر در تشییع جنازه شركت كردند

صدا و سیما : جمعیت شركت كننده مراسم از شهرهای دیگر آمده بودند

عروج

2009-12-20T04:38:00.000-08:00

خلافت، آب بینی بز هم نبود برایش.
چشمش را نتوانست ببندد به واقعیتهای موجود.
رفت و بیست سال تمام نشست کنج خانه و عطای حکومت را به لقایش بخشید.
بیست و یک سال سکوت و بعد هم پرواز. پروازی سرفراز. در اوج محبوبیت. این یعنی عروج
خوش به حالت دوست! چه زیبا آرمیده ای و چه آرام

بزن زنگو!

2009-12-19T02:26:00.000-08:00

سنج و دمام
این موسیقی رو از وقتی یادم میاد دست کم تو دهه ی محرم خیلی شنیده بودم. به نظرم خیلی اعصاب خرد کن بود همیشه و منو سردرگم می کرد. دوستش نداشتم و سعی می کردم تو شرایط شنیدنش قرار نگیرم.
دیروز، از صبح تا بعد از ظهر، چند بار این موسیقی رو زنده شنیدم: همنوایی سنج و دمام. اسمش – اگه درست تلفظ کنم – اینه. موسیقیِ عزای خوزستانیا. دست کم بختیاریای خوزستان.
دوستای آرمین – برادرزاده ی فقید 19 ساله ی مهران – دیروز تو مراسم چهلمش به شیوه ی جوونای خوزستانی براش عزاداری می کردن.
نوای سنج و دمام، همه ی حس درونیِ سارا، مادر آرمین رو ریخت تو دلم. شدم مادری که فرزند 19 ساله ش رو در پی 10 ماه درمان سرطان مغز استخوان از دست داده و خوشبختیِ مثال زدنی ش، یهو فرو ریخته. لحظه لحظه ی شیرینی ها و سختی های بزرگ کردن بچه ی 19 ساله م اومد جلو چشمام. فرو ریختم. و فهمیدم این نوا، چرا این همه سال آزارم می داده. از بس اصالت داشته. از بس خالص بوده. از بس نوای درون بوده.

خداحافظ پرواز داخلی
سفر 18 ساعته ی دیروز رو دلم نمی خواست با هواپیما برم. حس عدم امنیت داشتم. هر لحظه فک می کردم سقوط می کنم و می میرم در حالیکه جونم رو عزراییل نمی گیره؛ سیستم ناامن هوایی ج.ا.ا می گیره. و من الان وقتی برای مردن ندارم و زندگی رو با همه ی جنگهای سختش می خوام.
این سفر هوایی رو که قصد داشتم با قطار برم، مهران به شیوه ی خودش کرد تو پاچه م: تو خودت گفتی! من که مجبورت نکردم! و آره خودم گفته بودم. از بس هزاران بار اصرارهای متنوع کرد و من مردن در سقوط هوایی رو به ادامه دادن اون اصرارهای هنرمندانه ترجیه داده بودم.
پرواز رو دوس دارم. حتا با هواپیما. از مرگ، اونم در حادثه ی هوایی هم هراسی ندارم. اما قصد خودکشی در سیستم ناامن هوایی ج.ا.ا رو ندارم و تجربه نشون داده این ناامنی در پروازهای داخلی بیداد می کنه. پس تا وقتی شرایط به همین ناامنی کنونیه، خداحافظ پرواز داخلی.

تکبیر برادران
فرصت گشت و گذار تو اهواز رو نداشتم. به خرید از فروشگاه فرودگاه بسنده کردم و کمی شیره خرما و ارده خریدم. از گیت آخر که انگار بهش می گن گیت سپاه که رد می شدیم، به دلیل خرابی دستگاه – که برادرا همونجا این واقعیتی که همه داشتن می دیدنش تکذیب کردن – و همین طور به دلیل اهمال مسئول مربوط به چک کردن وسایل مسافرا، بخشی از خریدم افتاد و شکست.( قبل از شکستن وسایل من، یه موبایل هم گیر کرد لای دستگاه و پرت شد زمین. یه هدفون هم پیچید لا به لای میله های دستگاه و کلی دردسر درست کرد. آقای مسئول هم کیفا و وسایل مردم رو هی هل می داد که خرابی دستگاه رو جبران کنه و این باعث به هم ریختگی و خراب شدن وسایل مسافرا می شد). بعد یکی از برادرای ملبس به لباس سپاه، خیلی عادی شیره ها و ارده ها رو با دست هدایت کرد تو پلاستیک و انگار که هیچ اتفاقی نیفتاده، داد دست مهران. من که ماجرا رو با چشم دنبال می کردم، به این کارش اعتراض کردم. به وقاحتش در عیان بودن تحمیق مردم. ایشون فرمودن اولن دستگاه چک وسایل هیچ ایرادی نداره. دومن تقصیر خودتون بوده که پلاستیک خریدتون رو بد گذاشتین. بعد هم اتفاقی نیفتاده! شلوغش نکنین و تشریف ببرین!
به قول زورخونه ایا، بزن زنگو!!!
و به قول الف. بامداد، تکبیر برادران!!!

شفاف سازی
البته که عبارت مورد استفاده در تیتر چهارم، خیلی خوبه. و من ازش به شدددت استقبال می کنم و از حضرت عالی هم تشکر!
ببین! تکذیبش نکن و برای به باور نشاندن این تکذیب، جون این و اون رو وسط نکش! می دونی چیه؟ حس اولیه م می گه اتفاقایی که این روزا داره می افته، نقشه هایی نیست که داری می کشی؛ بلکه از ضمیر ناخودآگاهت برخاسته و این داره شکاف موجود رو شفاف می کنه. این خیلی بهتر از پاک کردن صورت مسئله س. باور کن!

بوی بد

2009-12-17T07:03:00.000-08:00

مامان بزرگ خدابیامرزم یه دوستی داشت که من خیلی دوستش دارم و هنوز در قید حیاته. ویژگی های منحصر به فردی داره "قز خانوم" (اینطوری صداش می کردن، حالا نمی دونم اسمش دقیقن چیه) که مجالی باشه بعدن براتون می گم؛ اما یکیش شوخ طبعیه. چرا یادش افتادم، به خاطر این گلواژه هاست که تو زورنامه ی وطن امروز منتشر شده.
این قزخانوم ما یه همسایه داشته قدیم ندیما به اسم اشرف خانوم، که ماجراش تو محل ضرب المثله. انگار اشرف خانوم ذهن و دهن یکی بوده و خیلی هم مبتذل و ناجور. قز خانوم هم که شوخ طبع، سر به سر اشرف خانوم مورد اشاره می گذاشته و طرف هم بی توجه به مکان و زمان و موقعیت، درفشانی می کرده. انگار آدمای موجه محل صداشون دراومده و تذکراتی دادن به اشرف خانوم که جواب داده من مثه چاه خلائم؛ تکونم بدی، بوم درمیاد. خب بگین قزخانوم هم نزنه این چاه بوگندو رو.
حالا حکایت ذهن و قلم زورنامه ی وطن امروزه که به درستی تونسته کنه اندیشه و ایدئولوژی خود و همفکرانش رو با گلواژه های مورد اشاره به رخ بکشه.
و چه نامی بر تارک نامبارک این زورنامه حک شده: وطن امروز! چه وجه تسمیه ای! وطن، امروز به یمن وجود شما بر مسند سراسر دروغ و دغل و چرک و عفن شده.
از این شعبان جعفری ها چه انتظاری؟ جز این که برای تحقیر مردی آزادیخواه، حجاب برتر!! بر سر عکسش بپوشونن و بعد که بوی گند دروغشون همه جا رو آلوده کرد، چنان قافیه رو ببازن که جای سرپوش گذاشتن رو ماجرا همش بزنن تا فضا رو بیشتر به گند بکشن. تا اونجا که این بار برای تحقیر حامیان اون مرد آزادیخواه، چماق قلمگونشون حتا نه هجو، که هزل می نگاره و در روزنامه هاشون از پریود شدن مردهایی می گن، که زن بودن رو تحقیر تلقی نمی کنن.
برادرا! پریود شدن یا به قول شما "پراید"، مشکل آفرین هست، حاملگی و زاییدن طبیعی و سزارین، درد داره؛ اما نه به اون اندازه که دیدن دروغ و دغل. نه به اندازه ی دیدن عوامفریبی و به تاراج بردن سرمایه های خاکمون. نه به اندازه ی کوردلی تان و تلاش کورتان در تحمیق مردم.
زنهای این سرزمین، چنان از پلیدی به درد اومدن که با وجود درد پریود، با شکم برآمده از حاملگی هفت و هشت ماهه، با در آغوش داشتن نوزادانشون نه تنها از اعتراضها جا نموندن، که از قضا صف اول رو گرفتن و پیشگامن.

اکشن

2009-12-15T14:08:00.001-08:00

"... یادته؟ وقتی 18 سالم بود و تو منو به زور فرستادی بالا پیش قبادی. منم روحیه ش رو نداشتم ... بالاخره از یه جایی باید شروع کرد ..."
فقط اون بار نبود. یادته؟ سفر آزادبر؟ شبش چقد گریه کردی و من سخت بودم باهات. پام تو یه کفش بود و آخرم راهی ت کردم. شیش صب نشده بود که زدیم بیرون. باهات اومدم تا راهیت کنم. راه که افتادی با چشمای گریون، دو ساعت زود بود هنوز تا برم سر کار. از جاده لشکرک پیاده اومدم تا نیاورون تا اون دو ساعت پر بشه و به تو فکر کردم و سفرهایی که خودم چقد دوستشون داشتم و می دونستم طولی نمی کشه شیفته شون می شی و شدی.
و بارها و بارها سخت گرفتنهام و سختی کشیدنهات از دست من.
فقط برای تو نبود سخت گرفتنهام. به خیلیا سخت گرفتم تو کار. سخت گرفتم تا بسازمشون. هر کدومشون ستاره ن الان و من به حق یا ناحق می بالم به خودم که یه روزی بهشون سخت گرفتم.
لامصب بد وضعیه. عین یه ظرف کریستال مرغوب که سر خورده از دستت رو سنگ و هزاران تیکه شده. پازل نیست که بتونی با اشتیاق و تمرکز جفت و جورش کنی.
دوره ی مرشد بازی گذشته مهندس! و هیچی ندونم، این یکیو خوب می دونم. آروم و مست بخواب در بستری که سهم توئه از زندگی و لذت ببر از هر ثانیه ش. و چشماتو ببند و نبین سیل سیل اشک بدمصبمو. یاد اون شبهای مشترکمون نیفت. یاد ولنتاین منحصر به فردمون که دم دمای صبحش اوستا هدیه ی مشترکی بهمون داد. یاد صبونه هایی که راه می رفتیم و تو فرعی های حوالی انقلاب می خوردیم یا تو تاکسیای خط تجریش. یاد التهاب و اندراس و هر چه افتعال دیگه ی من نیفت و فکر نکن به این که چه شد که چنین شد. به فعلهای شاد و شیرینی فک کن که باید بسازیشون و زندگی شون کنی.
همه ی این ضجه ها می ارزه به لحظه لحظه ی عمری که خواستم و جون کندم که به دلخواه نفس بکشمشون و ... خب نشد آخر اونی که می خواستم. سعیمو کردم و نشد مهندس! اینطوری دیگه شرمنده ی خودم نیستم که هویج بودم و هیچ کاری نکردم.
حالا منم و سهمی که از سهم خواهیم از آفرینش به دست آوردم و راهی پشت سر که پیچ و خمهاش نمی ذاره مو به مو مرورش کنم و راهی پیش رو که آب و سرابش رو سخت می شه تشخیص داد و باید برم. تا تهش. تنها و پیاده. و از انگها نمی ترسم. از انگها و تنهایی هایی که "او" این روزها به صد زبان و اشاره سعی می کنه بهم گوشزد کنه و "نیستم"ش رو مثه پتک تو سرم خراب می کنه و لبخندم انگار درک منو از کنه ماجرا، ازش پنهان می کنه.
غصه نخور مهندس! و مرامتو شکر که خطم نمی زنی. مثه یه صورت مسئله ی ناخوشایند پاکم نمی کنی و نمی گی بذار برو جای دیگه کپه ی مرگتو بذار تا بقیه نبیننت و غصه ت رو نخورن.
مرامتو شکر!
نزدیک دو بامداد
25 آذر 88

روزهای کبود

2009-12-15T04:05:00.000-08:00

می دونی! ناف بعضی ها رو با نک و نال بریدن. مثه این صفحه. تقصیر انگشتای من نیست با این ناخونای لاک قرمزی. تقصیر ناف این صفحه س.
شایدم نیست. می دونی! خداییش وقتی نافشو می بریدن من اونجا بودم. نک و نالی نبود. یا بود و پنهان بود. به گوش من نرسید.
صادق بود گفت تو زندگی زخمهایی هست که مثه خوره روح آدمو می خوره؟ یا یه همچین چیزی؟ همینه دیگه! همینه!
کاش بشه باشی. کاش!
از روزای کبود بدم میاد. اصلن لعنت به روزهای کبود!!!
مرسی که گذاشتی تو اتاق شیشه ای ببینمت. سختمه. خیلی سختمه. اما شجاعتت قابل تحسینه. و صداقتت مستم می کنه. هر چند ته این مستی نک و نال باشه و حتا به هم ریختن کافه.
اما خواهش می کنم! خواهش می کنم! خواهش می کنم! اگه پیش اومد یاد من نیفت! یاد من نیفت! یاد من نیفت!
می دونی! نه این یکیو بهتره ندونی.

فالگیر

2009-12-13T22:55:00.000-08:00

از شما چه پنهون رفتم پیش فالگیر.
حرفای خوبی زد بهم. خیلی خوب. خیییلی خوووب. بعد حس من به گ... رفت.
جای کف دست من، چشم دوخته بود به دل آسمون. چشماشو تنگ کرده بود و مژه هاشو نزدیک هم. نفس عمیق می کشید و می گفت: از هر چه جز فال من.
بعد لبخند زد. سوار سنگ پرنده ش شد و رفت. دور! دور! دووور!

آبی

2009-12-13T04:18:00.000-08:00

ایستاده ای در برابرم:
نزدیکتر از هر چه درخت
سبزتر!
افراشته تر!
جاری شده ای در لحظه هایم:
رودوار!
در شریانم:
شراب وار!
شعله می کشم: آبی!
گرم می شوی.
زبانه می کشم،
لبخند می زنی.
ابر می شوم،
دریا می شوی: آبی!

بله!

2009-12-12T04:01:00.001-08:00

می دونی! این روزها زیاد حرف می زنم. داره کم کم عادتم می شه.
می دونی! نمی ذارم بشه. ترکش می کنم.

پی نوشت: دوست من! سخاوتی در کار نیست؛ اما خب! شاید لزومی هم نداشته باشد. چه کسی می داند، شاید حق با شما باشد! از تذکر شایسته تان سپاسگزارم.

انگار

2009-12-10T00:01:00.001-08:00

انگار رفته ای
پشت ابرهای خاکستری
که هیچ گاه
هیچ گاه
چشمت به چشمم نیفتد
مبادا عاشق شوی
عاشق زنی
جاری در رود زمان
به سوی پلی شکسته
که رویایش
رسیدن به رنگین کمان است

احتمال

2009-12-08T02:55:00.000-08:00

احتمالن در حال پردازشه. احتمالن داره داده ها رو آماده می کنه برای تبدیل شدن به تصمیم؛ به اتفاق؛ به سرنوشت.
احتمالن تصمیم سختی می خواد بگیره که پنج برعکس اینقد داره درد می کشه.
بی خیال احتمالات! هر چی که باشه، قبل از همه اگه خبردار نشم، آخرین نفر نخواهم بود.

یگانگی

2009-12-07T13:20:00.000-08:00

گفتی من می گم اگه پیش بیاد؛ اما تو نمی گی.
گفتم می گم. گفتی معمولن که اینطوری نیست. خدا کنه بگی.
پیش اومد. گفتم. خب چی شد؟ اصلن واسه چی گفتی بگو؟ وقتی گفتن و نگفتن، فرقی نداشت.

پی نوشت: دیوانه از قفس پرید.

درد نامتقارن

2009-12-07T02:53:00.000-08:00

می گه: اگه متقارنه، چیز مهمی نیست.
دلش آروم می گیره. شنیدن همین، کافیه برای آروم شدنش.
درد می گیره. نیمکره ی راست. بارها و بارها. تیر می کشه و می زنه به چشم. چشم راست. می سوزه و ... .
لبخند می زنه با شادمانی. دلش قنج می ره. وقتی نداره برای درد کشیدن. روزهای مونده رو باید فقط نفس بکشه با شادمانی؛ با لبخند.

خیام

2009-12-04T05:55:00.000-08:00

خیلی باحاله. می دونین چی می گه بهم؟ میگه:

ساقی غم فردای حریفان چه خوری؟
پیش آر پیاله را که شب می گذرد!

مرد حسابی! گرفتاری منم همینه دیگه! که شب می گذرد! اما کیفیت مهمه رفیق! خیلی خیلی هم مهمه. همه ی اون نفسهایی که تو ازش می گی، تک تک نفسهایی که فرصت نکردی بکشیشون، یا با کیفیت بکشیشون، برام مهمه. باید جور تو رم بکشم یحتمل.
فلسفه ی آفرینش ماها همینه. دقت کن! میگم ماها! نه اونایی که منتظرن شب بگذره، بعد بلبلا براشون چه چه بزنن. من و تو همین شبو فرصت داریم. فردا رو کی دیده؟

شمارش معکوس

2009-12-02T05:09:00.000-08:00

نفسهام به شماره افتاده. اما نمی دونم کدوم وری.
به قول ندا مهم حرکته. ورش خیلی اهمیت نداره.
اینکه جریان داشته باشی، نمی گندی. حالا اگه سقوط هم به نظر بیاد، مهم نیست. همه ی خبرا که اون بالا نیست. گاهی مثل دلفین باید بری زیر آب. نمی شه که همیشه کبوتر بود.
بعد هفت هشت سال با دوستای مدرسه م قرار دارم. دلم داره می تپه برای دیدنشون. اما می ترسم مثل همیشه حرفهای همو نفهمیم. کاش این دفعه بتونم جز مرور خاطرات پرخطر مدرسه بتونم اشتراکاتی باهاشون پیدا کنم.
خیییلی دوستشون دارم.
:)

آغاز

2009-12-01T06:09:00.000-08:00

یادم نمی رود، امروز نهم آذر ماه است. یادت نرود!
یادم نمی رود،ساعت را هم. پنج و نیم است. یادت نرود!
یادم نمی رود: همه ی قصه همین است. خواستن، برخاستن، و پریدن. یادت نرود!
دستتو بده من! محکم بگیر! چشماتو ببند! یک، دو، سه
بپر!

آب

2009-12-01T02:37:00.001-08:00

دارم فکر می کنم به مفاهیمی مثه رودخونه، دریا، اقیانوس، چشمه، آبگیر، تالاب، مرداب، باتلاق، گنداب، برکه، آب انبار، قنات، و حتا نیمه ی پر و خالی لیوان.
این که آب، تو هر کدوم چه کیفیتی داره و چرا.
پرسش ساده ایه. نه؟

آرتا

2009-11-30T11:39:00.001-08:00

بابا داشت برنامه ای رو می دید که براش مهم بود. نمی دونم دقیقن کدوم برنامه بود. چند روزه حال و حوصله ی درست حسابی نداره. دلتنگه. مامان می گه تازگی نداره. این بار چهارمه که چنین حالی داره، و میگذره.
بچه ها خیلی سر و صدا می کردن. بردمشون تو اتاق که بخوابونمشون. اروند همون اول کاری به بهانه ای جیم زد. آرتا موند پیشم. عاشق تنها بودن با میما شده تازگیا. سر و صدای یه بچه، اغراق نکنم یک پنجم دو تا بچه س.
نیم ساعتی به معاشقه ی مادر و فرزندگی گذشت. خواب از چشماش می ریخت، اما مقاومت می کرد. براش -یا برای خودم- شادمهر گذاشتم: "باید تو رو پیدا کنم، شاید هنوزم دیرنیست ..." . ترانه ی مونا برزویی منو مست می کنه و صدای شادمهر عقیلی شاید آرتا رو خواب. چشماش گرم خواب می شد و یهو یه صدا از بیرون اتاق توجهش رو جلب می کرد. بچه م نمی تونست تمرکز کنه واسه خواب.
دلش می خواست بره بیرون، بازی کنه و برگرده شیرجه بزنه تو بغل میما (اسمی که تازه برام گذاشته) بوس و بوس و بوس. تاب نمیاوردم. اروند هی میومد به بهانه ای در اتاق رو باز می کرد و آرتا بیشتر دلش می خواست بره بیرون. بالاخره تصمیم گرفت؛ پا شد و همینکه خواست بره، با عصبانیت نه چندان چشمگیر ناشی از شکست پروژه ی خواب، گفتم: اگه رفتی، دیگه پیشم نیا! چون من دیگه مامانت نیستم!
دل دل کرد و رفت. 30 ثانیه، فرصتی نبود که خودم رو - دیشب ویروون و پریشوونم رو - مرور کنم و ببینم کجای قصه ام. برگشت. با بغض. با رنگ پریدگی. با استیصال. خودشو انداخت تو بغلم. چشمای بادومیش، بادومی تر بود. بغضش ترکید و هق هقش دلمو شرحه شرحه کرد: میماااااااا ببخشییییییید. پشیمووووووونم. خیلی پشیمووووونم. میما پشیمووووووووونم منو ببخش.
بغلش کردم و فشارش دادم به قلبم. بوسش کردم و گفتم: تو منو ببخش مامان. بیخودی عصبانی شدم. ببخش میما رو. دلم گرفته بود و نفهمیدم که نباید باهات اینطوری حرف بزنم.
اشکش رو صورتم جاری بود و اشکم شاید رو صورتش. وقتی حس کرد دارم گریه می کنم، بی قرارتر شد: میمااااا تو نباید گریه کنی. تقصیر من بوووود. میما تو رو خدا گریه نکن صورت قشنگت اشکی می شه. میییییییمااااااا
لبخند زدم. اشکام رو پاک کردم و لبخند زدم. بوسیدمش و لبخند زدم. بی قراریش اما، تمومی نداشت. بوسیدمش و بوسیدمش. موهاشو، صورتشو نوازش کردم: پسرم تو کار بدی نکردی. شیطونی کردی، اما اصلن کار بدی نکردی. فقط خواستی بری بازی کنی. این اصلن کار بدی نیست که ازش پشیمون بشی. من باید ازت معذرت بخوام به خاطر رفتار زشتم. من هیچ وقت نباید اون حرف رو به تو می زدم. هر چی که بشه، تو پسر منی.
بغض کرد. بغضش رو فرو خورد: میما اگه مامانم نباشی، من گم می شم. تو خیابون ماشین با من تصادف می کنه. آدم بدا میان منو می برن و بچه ی خودشون می کنن ...، میما هیچ وقت منو تنها نذار.
و دنیا رو سرم خراب شد. چه کرده بودم با دل کوچیک آرتا! چه کرده بودم با دنیای شیرینش! چه کرده بودم با حس عمیق کودکانه ش! چه خودخواه بودم! و چه مستاصل!
سرگشتگی های من چی داره به سر این بچه های بی نظیر میاره؟ با آوارگیهام، آواره کردنشون؛ با هر نفسی که می کشم، اضطراب به دل ریختنشون، با نگاههای سرگردانم، سرگردان کردنشون، ... چه داریم می کنیم با بچه هامون! کدوم کیان رو با چه بهایی داریم سر پا نگه می داریم؟

:)

2009-11-25T02:10:00.000-08:00

همه ی آنچه گذشت، فاصله بود.
هی تو!
خوش اومدی به خونه ت.

اروند

2009-11-21T23:41:00.000-08:00

- اروند بس کن دیگه! فروشگاهو گذاشتی رو سرت
با قیافه ی حق به جانب و عصبانی ابروهای پیوندیشو تو هم می بره و می گه:
- مگه فروشگاه کلاهه که بذارم سرم

هی سوال می کنه و هی سوال می کنه و هی سوال می کنه. کلافه می شم و می گم: مامان جان نمی دونم. نمی دونم. اصلن من بی سوادم.
یه جور بدی نیگام می کنه و می گه: یعنی با احمدی نژادی؟؟؟ بعد انگشتشو می گیره طرفم و چند بار با غیظ می گه:
هر کی که بی سواده، با احمدی نژاده

دستشو حلقه می کنه دور گردنم و فشار می ده و بوسم می کنه و می گه: من با کسی عروسی می کنم که مثل تو باشه.
می پرسم: مثلن کی؟ می گه: مثلن تو.

داییش می گه: سلام گلی! جواب می ده: تو سنبلی! داییش که از حاضر جوابیش خوشش اومده می گه: اصلن خلی! با خنده به داییش نیگا می کنه و می گه: می دونی چقد منگلی!!!

بالای سمت راست صفحه ی جی میل عکس کوچولوی مایکل جکسونه. می شناسدش. می گه: مامان؟ این مایکل جکسونه؟ می گم آره مامان جان. می گه: اینو که گرفته بودن؟ آزاد شده که اومده اینجا؟ مبهوت نیگاش می کنم. بعد از مدتی می فهمم که بچه م هر اسم آشنایی رو که تو اخبار شنیده، گرفته بودنش. به نظرش پس لابد این یکی رو هم گرفته بودن که مدتی پیش اخبار اسمش رو گفت!

ساعت نزدیک یک شبه. باباش می گه: دیگه کافیه. وقتشه که چراغارو خاموش کنم. سریع برید بخوابید سر جاتون که تو تاریکی نمونید!
نگاه معناداری!! می کنه بهش و می گه: ببینم بابا! فک کردی صاحب خونه ای؟ فک کردی رییس این خونه ای؟ می دونی تو این خونه چن نفر دارن زندگی می کنن؟ بشمر! ما 4 نفریم و با هم تصمیم می گیریم که چی کار کنیم. این خونه 4 تا صاحب داره.
باباش عرق سرد می کنه و احتمالن به آینده ی دموکراسی در ایران فکر می کنه :)

پی نوشت: از نقل این روزهای آرتا معذورم :) دوز عاشقیتش بالاس و تحلیلهاش تخصصیه.

غزل

2009-11-20T22:41:00.000-08:00

با وزن حضورت
و قافیه ی چشمانت
در روزهای آتش و خون،
با ترجیع بند بوسه های دورت
که بادِ مستِ پاییزِ تهران
حسابش را از فلفل و اشک آور جدا می کند،
با تلمیح لبخندت
در ضیافت باتون و کلاشینکف
در خیابانی که تنها نامش آزادی ست،
غزل شدم.
آنگاه
که پریشانی ام را
با لهجه ی عاشقی
در آغوش آرامت سرودی.

امشب

2009-11-20T13:15:00.000-08:00

کاش این فقط یک تشابه عجیب در عبارتها باشه و نه یک حس لعنتی کامل.
کاش این فقط یک کابوس شبانه باشه که منو از آغوشت کشیده بیرون و نشونده پای این پنجره.
خوندن پنجره ش همیشه برام شیرین بوده. حتا وقتی بخشیده ش به یکی دیگه. حتا وقتی دیگه ردی ازش نداشتم.
کافیه اسم من تقی باشه و تو اشتباهی نقی صدام کنی. بعد یهو ببینم شریک نقی (اونی که منو اشتباهی به نامش صدا کردی) مرکب نو خریده و از قضای روزگار تو هم اسب تازه.
اونوقت ...
کاش وقتی اجساد متعفن خاطراتم رو بی هیچ مهری تشریح می کردم، از شباهتت باهاش نمی گفتی. کاش ...
می بینی! آدم زخمی همینه دیگه! از ریسمون سیاه و سفید می ترسه! یا نکنه ریسمون نیست و از همون کبری خانوماییه که یهو نیشی می زنه و منو به ابدیت پیوند میده؟
خودت بگو. خودت منو از چنگال این کابوس وحشتناکِ تلخ نجات بده. من که بی خوابم امشب! تو بخواب. آروم و مثل نوازادا زیبا. صب که پاشدی، خودت بگو همه ش کابوسه.
کاش نیومده باشی واسه شکستنم؛ له کردنم؛ کشتنم.
این بار قطعن به خلیج همیشه فارس و آبزیان بزرگ گرسنه فکر نمی کنم. به چهار لیتر بنزین فکر می کنم و سردر مرکز امور زنان و خانواده.

زن، باختن و ساختن

2009-11-18T18:22:00.001-08:00

"باختن" و "ساختن" دو مصدریه که "زن" - زن زنده ی بی پروا - که می خواد نفس بکشه، می خواد نفسهای به سرقت رفته ش رو از زندگی پس بگیره، مدام در حال زندگی کردن اونه.
این نه آرمانگراییه و نه زندگی کردن در رویا.
"زن زنده"، مرگ روحش رو برنمی تابه، می جنگه و هر جا که در پس گرفتن نفسی پیروز بشه، زمان رو به هم می ریزه و دوباره زندگیش می کنه؛ خواه زندگی کردن هفته ای از پونزده سالگیش رو در چهل و هفت سالگی.
این یک روش دیکته شده نیست. این تجربه ای از جنگه، که هر زن زنده ای بهش می رسه و رقص دوار طبیعت و تاریخ، اونها رو به هم پیوند می ده.
باختن، ساختن، باختن، ساختن، و هزار بار باختن و ساختن، چیزیه که من و تو هر روز داریم زندگیش می کنیم.
تنها غمگین نیستم خوب من! حالا تنها غم داره تراوش می کنه از من احتمالن. و امید داره بازسازی می شه در من. عشق داره سلولهام رو ترمیم می کنه. و کودکیِ یک زن، داره بازتولید می شه در من.
شاید این دوره ی گذاره؛ از باختنی، به ساختنی؛ اما خوبِ من! این صرفن یه گذاره و می گذره.
از هزاران زن؛ از هزاران زنِ زنده ی بی پروا؛ در جدال میون "نرسیدن" و "رسیدن"، شاید انگشت شمار باشن اونهایی که رسیدن. اما رسیده ها، تنها برای خودشون نرسیدن. برای معنای زن رسیدن.
خوبِ من! امید، آخرین چیزیه که می میره و تا هست و در من نفس می کشه، حتا اگه هزاران بار ببازم، ایمان دارم که در پایان می سازم.

ترشیهای اطلس خانوم

2009-11-17T03:21:00.001-08:00

تابستون که می شد، عشقم این بود که مامان باجی رب بپزه. بساط رب پزون دو سه روز طول می کشید. خیلی حال داشت. چهار تا خواهر به سرپرستی مامان باجی گوجه ها رو می شستن و له می کردن و نمک می زدن و یه روز می ذاشتن بمونه بعد سه دور از صافی های مختلف صاف می کردن و بعد تو دیگ می جوشوندن و می جوشوندن تا قوام بیاد. به نوبت هی هم می زدن و هم می زدن تا رب زمستون درست بشه. بعد تو کوزه های سبز و آبی می ریختن و درشو محکم می کردن و ... ما هم که هی دور کاراشون می چرخیدیم و به کل فرایند ناخونک می زدیم و از گوجه تا رب می خوردیم و له بازی می کردیم وهی دستمونو تو صافی گوجه له شده ها می کردیم و هی داد می زدن سرمون که بچه ...
شهریور که می شد، نوبت سرکه گذاشتن بود و ...
خلاصه هر فصل و ماهی کاری ویژه ی خودش رو داشت
چند روز پیش رفتم دو کیلو خیار بخرم. آقای محترم که دیگه فهمیده هرچی بخواد بهم بفروشه من نه نمی گم، گفت گل کلماش خیلی خوبه بذارم براتون؟ حیفه یکی ببرین، بذارین چند تا بکشم، گل کلم خالی که به درد نمی خوره! کلم برگم می خواد، هویجاشم خیلی خوبه، کرفس و سیب ترشی هم می کشم براتون و ... خلاصه که همه رو جمع کرد خودش آورد گذاشت تو خونه و منم که لبخند می زدم و فکر می کردم با این سبزیجات زمستونی که مثل اون حیوونا تو سرمای زمستون مهمون خونه ی ننه پیرزن شدن، اومدن تو خونه م باید چه کنم.
یکی دو روز تماشاشون کردم. بعد گفتم اینا اومدن اینجا که تبدیل بشن به چیزای دیگه. باید آستین بالا بزنم و ترشی بذارم شاید حس و حالم عوض بشه.
مریم خانوم (همسایه و دوست مامان باجی فقید) کم و کسریها رو برام خرید و دیروز دست به کار شدم. دردسرتون ندم که دو سطل خیلی بزرگ ترشی و شوری درست کردم و حالا تا بیست روز یه ماهی که برسه، باید دنبال محل مصرفش بگردم.
اما اینا رو گفتم که به حال و هوای دیروزم برسم:
دیروز غرق رویاهام بودم. چه کنم هام و چه باید می کردم پیش از اینهاهام و چه کردند با من هام و چه شد که چنین شد هام و عشق هام و شور هام و شکست هام و تنهایی هام و بغض هام و حسرت هام و تو.
به تو که می رسیدم، عشق می ریخت تو سطل ترشی. مهر می ریخت تو سطل شور. چشمام برق می زد و لبام می خندید. محو می شدم در خیالت و کشف می کردم که این راه سی ساله باید با همه ی فراز و نشیبهاش طی می شد تا به تو برسم. که راز آفرینش اینه. که اوستا دنیا رو برای لحظه های ناب عاشقی مقدمه چینی کرده. که ...
دیروز فهمیدم چرا می گن ترشی انداختن واسه فلانی اومد داره، واسه فلانی اومد نداره. چرا می گن بده ترشیتو فلانی بندازه، دستش خوبه، اما نذار فلانی بیاد سر بساط ترشیت که قدمش خوب نیست. رازش تو عاشقی آدمهاس. تو نرسیدن ها و رسیدنهاشون, که اولی خیلی بیشتر از دومیه. تو کینه هایی که تو دل بعضی آدما هیچ وقت راه پیدا نمی کنه. تو فرارهایی که به قرارها ترجیح داده می شه. تو چاله هایی که آدما گاهی باید سالها جون بکنن و آخر آیا ازش بیرون بیان، آیا نیان.
دیروز راز طعم ترشیهای اطلس خانومو فهمیدم. راز نگاه بچه ی دردونه ش رو. بی قراریهاش رو. رمز سکوتش رو.
ترشی و شوری که برسه، ظرف ظرفش می کنم و سعی می کنم به هر کی که دوستش دارم بدم تا طعم رویاهام رو بچشه :)

تو

2009-11-13T12:41:00.000-08:00

خط کشی های اتوبان را

می شماری

نه یک خط کم

نه یک خط زیاد.

گونه هایم

گر می گیرد

انفجار

گلگون ترش می کند

هرم نفسهایم

می سوزاندت

سرزمین عجایب را به یاد می آوری و

مست می شوی.

-نفتی نشوی آقا!

نامحرم است این زن که می گذرد!

دستت را می گیرم

طعمش را به خاطر می سپارم

تپه های عباس آباد را بالا می روم

زیر شبتاب ستاره

با خدا می خوابم

خواب عشق می بینم

آبستن می شوم

و تو را می آفرینم.

تو

2009-11-09T04:49:00.000-08:00

این چراغ نوشکفته را

دست هیچ باد هرزه گرد

در دلم توان کشتنش

نیست

"تا تو با منی"

پرواز

2009-11-06T08:01:00.000-08:00

طوطي نيستم

كه روزي دور

به لطايف الحيلي

بگريزم از بند بازرگان

و كبوتر نه

كه جلدت شوم

و نه مرغ

كه تخم طلا بگذارمت

و قناري نه

كه چه چه م مستت كند.

بازم

تشنه ي بلندترين پروازم

و تنها به آسمان دل مي بازم.

تا ابد!

2009-11-04T18:57:00.000-08:00

مي دوني! از حدود ساعت دو دارم باهات حرف مي زنم. الان حدود ساعت شش و نيمه. هنوز انگار هيچي بهت نگفتم. از بس حرف دارم و حرف دارم.

هر جمله اي كه مي گم، اونقدر بديعه كه يهو از توش يه چيزي رو كشف مي كنم. بعد به وجد ميام از اين كشف؛ بعد يهو حرف زدنم قطع مي شه و تو چشمات خيره مي شم. خيره مي شم كه تا تهش رو ببينم.

اين حكايت شيرين و سخت، اين حكايت خوب و سخت، تا كي ادامه داره؟ دلم مي خواد ازت بشنوم: تا ابد! و مي شنوم. نپرسيده مي شنومش. بارها و بارها. اما حكايت من حكايت اون پلنگ زخم خورده س. مي دوني كه!

مي خوام اونقدر باشي، اونقدر بزرگ و زياد و سخت و خوب، كه باورم شه. باورم مي شه! مي دوني كه!

قلمه

2009-10-31T23:47:00.000-07:00

چشمم که نمی بیند

خدا را بو می کشم

ردش را از گذرگاهت می گیرم

در تو لانه کرده ست

دوستت {ن}دارد؛ {ن}می دانم

...

سوگند به چشمانت

خدا را از تو نخواهم گرفت

مگر در من قلمه بزنی اش

پی نوشت: لحظه نگاری نبود، مال دو سه هفته پیشه.

صبح

2009-10-30T19:16:00.000-07:00

در آينه نگاه مي كنم

تو را مي بينم:

لبخند مي زني

انگشت اشاره ات را به سوي پنجره مي گيري

و دميدن صبح را نويد مي دهي

فالگیر تبتی پیر

2009-10-23T14:40:00.000-07:00

برخیز فالگیر تبتی پیر

از فلات من، تا فلات تو فاصله یک نفس است

در سینه حبسش کن

روحم را در آغوش بگیر و

پرواز کن

برخیز فالگیر تبتی پیر

چشمانت را به کف دست راستم بدوز

و سرنوشتم را بر فراز بلندترین ستیغ هیمالایا هجی کن

برخیز فالگیر تبتی پیر

قاف در برابر لرزش صدایت قافیه می بازد

نامم در آوازهای محلی سرزمینت تکرار می شود

و زنان دیارت هر شب

قصه ی عشقمان را در گوش کودکانشان لالایی می کنند

برخیز فالگیر تبتی پیر

رویای پروانه در پیله تعبیر نمی شود

آینه ی صادق

2009-10-22T21:43:00.000-07:00

می دونی! وقتی متولد می شی، تا حرف زدن یاد بگیری، دو سالی طول می کشه.

این دو سال زمان مناسبیه که با تمام وجودت زندگی رو حس کنی. حتا اگه وقتی بزرگ شدی، چیزی از این دو سال یادت نیاد، حسی که تو ناخودآگاهت نفوذ می کنه، تو رو می سازه و برای صد سال پیکار آماده ت می کنه.

تو این دو سال اگه بتونی خوب آفرینش رو قورت بدی، بعدها دیگه هیچ رنجی نمی تونه قورتت بده.

در لحظه های شکل گیری این صبح، در برابر آینه ای صادق، متولد شدم.

حالا تا حرف زدن یاد بگیرم، دو سالی طول می کشه.

هی تو! اولین باریه که "مادر" شدی برام. دستمو بگیر و راهم ببر. قورت دادن رو یادم بده. و منو کامل کن.

امروز

2009-10-21T12:20:00.000-07:00

سخته آدم با آدم بی تفاوت طرف باشه.

پی نوشت: چهار صفحه و نیم آغازین این مطلب به دلیل فرار از سانسور، حذف شد.

پی نوشتی دیگر: لبخند هرگز از لبانم نخواهد رفت :)

شعله ور

2009-10-18T10:14:00.000-07:00

به من نگاه كن!

شعله ور كه مي شوم

تماشايي ام.

باكت نباشد!

بگذار تنها مشتي خاكستر بماند از من!

در پايان اين شب سياه

صبح خواهد درخشيد.

هست و نیست

2009-10-15T14:14:00.000-07:00

لحظه هایی هست، که نیست می شوم

به همین سادگی

کشف و شهود در وادی حیرت

2009-10-12T03:35:00.000-07:00

صبح – شب

صبح

با سلام تو طلوع می کند

و آنگاه که بی پاسخ می مانم

ناگزیر شب از نیمه گذشته ست

اگر حتا

لحظه ی رپیثویین باشد.

مرد – زن

مرد: تسلط. اگر نشد فرار

زن: قرار، قرار، قرار

عقل - دل

- خاموش شو دل بی قرار!

اینک و اینجا آتشفشان مکن!

خدای توام و فرمان است این!

- خاموش شو عقل چاره ساز!

در آتشفشانم بسوز و بساز!

هوای تازه می خواهم؛ اینک و اینجا!

...

می دونی! غرق شدن در روزمرگی ها هنره. من ندارمش. هر چقدر هم که سعی کنم غرق بشم توش، دماغم بیرون می مونه و چشمام. اونوقت نفس می کشم و می بینم. اونوقت نمی تونم غرق بشم.

می دونی! حالا که سالهاست به دستش آوردم بعد از اون همه جون کندن و خطر کردن و به آب و آتیش زدن، می بینم اونی که آدم رو از زار و زندگی می ندازه و نمیذاره غرق بشی تو روزمرگیها، رو راست بودنه؛ بیشتر از همه با خودت.

به روح اعتقاد داری؟ من دارم متاسفانه؛ (هر چقدرم بهش فرمان "هش" می دم، از اونجا که قواعد روزمرگی رو بلد نیست، راشو می گیره و راست میییییره.) واسه همین هم هر کی از راه می رسه راحت می تونه ب...نه توش.

بگذار در اشک غرقه شوم! کار دیگه ای ازم برنمیاد. میاد؟ از تو چی؟ برمیاد؟

مرگ بر اعدام

2009-10-10T06:14:00.001-07:00

اقتدارش به چوبه ی دار است جلاد

و گلوله

و سنگ ریزه؛

وقتی بر سرت می باراندش تا زنده به گورت کند

اقتدار تو اما

به کودکی ات که به دار آویخته می شود

به زنانگی ات

که سنگسار می شود

و به رویایت

که چراغی برای یافتن آزادی ست در آنسوی سیم های خاردار

روزی بابونه ها بهار را نفس می کشند

و خاک بارور می شود از

کودکی ات

زنانگی ات

و رویایت

و مرگ

هرگز طلب نمی شود

مگر برای اعدام

درخواست

2009-10-09T21:14:00.001-07:00

خدایا مرا نصف کن.

تکلیف

2009-10-07T00:09:00.000-07:00

تکلیف دل روشن است:
عاشقی.
"من" اما
تکلیفش را رج می زند
و آزادی را
از هر زنگ بی تفریح
کش می رود
و در کوچه های خیالت
پرسه می زند.

ویروس جسارت

2009-10-05T03:25:00.000-07:00

ویروس "جسارت" دارد قلبم
فاصله بگیر و از دور تماشا کن!
پیش از تو عاشقی مشرقی
دل به دریا زد و مرد از بی پرواییهایش.
فاصله بگیر و
حتا
روی برگردان که نگاهت آلوده ی اغواگریهایش نشود!
قلب جسورم
به تمامی زن است:
زنی از سلاله ی هر چه نژاد و هر چه تاریخ
و نگاهت
گویی مردی ست از خاور میانه و
تنها مسلمان.

پی نوشت: کامنت دونی اینجا کار نمی کنه. کسی بلده درستش کنه؟ پلیز راهنمایی!

پیله

2009-10-01T01:22:00.001-07:00

"عبارت سخت تنگ است"
مثل دل من
و اصول تو.
متن در خیال جان می دهد و
حاشیه در لحظه لحظه هامان جولان.
جنون در من جوانه می زند و
نگاهت
به ترافیک شیخ فضل الله عادت می کند.
هراسم
تنها از جان دادن است در پیله و
خیال پروانه شدن را بردن
تا گوری که نخواهم داشت.

تلخ

2009-09-30T02:03:00.000-07:00

چند روزی کامپیوترم خراب بود و حالا که درست شده و من به دنیای مجازی دلخواهم برگشتم، اونی که خرابه، منم.
این متن رو سومین باره که می نویسم و یهو می پره و خرابی رو افزون می کنه.
عین حیوونا حسم قوی شده. چند روزیه که بال بال زدنام چند برابر شده و دلم خبر از حادثه می ده. نگو ویرانی در راهه و انهدام.
زلزله ای 12 ریشتری در درون و بیرونم اتفاق افتاده و حالا باید قوی باشم. مثل باقیماندگان سونامی. تیکه تیکه هام رو جمع کنم از میون آوار و بچسبونمشون به هم و روح مسیحایی بدمم بهش.
این کار رو چند بار تکرار کردم؟! چند بار مردم و باز زنده شدم؟! خسته نمی شم از بازتولید خودم. چاره ای نیست جز بازسازی.
اعتقادی ندارم به اینکه انسان محکوم به تنهاییه. انسان، روزی تنهایی رو محکوم می کنه و شکست می ده. انسان محکوم به آزادی و رهاییه. انسان محکوم به عشقه. انسان محکوم به تکامله. و تکامل، چیزی نیست که به تنهایی رخ بده.
تلخم. هوس قهوه دارم و سیگار برگ و جرعه ای - تنها جرعه ای شراب سرخ شیراز. جنینی که این بار در من داره جون می گیره، آبغوره نمی خواد؛ شوق قهوه ی اسپرسو داره.
این روزها که علوم انسانی رو دارن مثله می کنن، وقتشه که وقت بذارم و بیشتر و بیشتر بخونمش. و به تئوری "عشق فزاینده" بپردازم.
روزهای سبز در راهه. ابرهای آبستن خاکستری، بارون می شن روزی. من امید دارم؛ پس هستم!

هيچ

2009-09-26T09:18:00.000-07:00

اين بار از آشوبي كه رنگها و نواها در دلم به پا مي كنه نمي گم. از قله و اوج و باد نمي گم. و از سفر. اين بار از حذر مي گم. از حذر، حذر، حذر!
بهش مي گم زندگي به هيچ نمي ارزه. به هيييچ!
به دلم مي گم نلرز! اما در عين حال بهش تاكيد مي كنم كه نترس! مي گم آروم باش. آروم، آروم، آروم. آروم باش تا وقتي كه وقت خروش رسيد، توانش رو داشته باشي.
ما به تجاوز عادت نمي كنيم. به تجاوز به حقوق اساسي مون. تجاوز به حقوق شهروندي مون. تجاوز به فرديتمون، آزاديمون. تجاوز به "زن" بودنمون، به "مرد" بودنمون. حتا اگه اين تجاوز هر روز و هر روز تكرار بشه، ما بهش عادت نمي كنيم. و يك روز از همين روزها پيروز مي شيم و رها.
پرت و پلا مي گم شايد. شايد مثل هميشه. تو كه حرفهامو مي فهمي! تو كه منو مي فهمي! نه؟

نامه اي به خدا

2009-09-25T12:47:00.000-07:00

خدا جان سلام
راست مي رم سر اصل مطلب تا وقتت رو زياد نگيرم.
مي خوام تو خونه ي خودم، رو خاك خودم، زير سقف آسمون خودم، آزاد و امن و شاد زندگي كنم، لبخند بزنم و نفس بكشم. و فكر نمي كنم اين خواسته ي نامتعارف و زيادي باشه.
لطفن به خواست اينجانب در اسرع وقت رسيدگي كن.
زياده عرضي نيست
ساقي

پي نوشت: نثرم شد عين حسن جان :)

خجالت! خجالت!

2009-09-20T13:29:00.001-07:00

حتا روانپريش ترين آدمها - كه منِ اين روزهاست - هم مواضعش را اينقدر زود زود عوض نمي كند. واقعن كه خجالت هم خوب چيزي ست.

35

2009-09-19T10:30:00.000-07:00

خيلي ها فراموشم مي كنن و خيلي ها رو فراموش مي كنم؛ اما اونهايي كه فراموشم مي كنن، با اونهايي كه فراموششون مي كنم، منطبق نيستن.
اين يه قصه ي تاريخي و تكراريه.
روز تولدم رو دوست دارم.